basketbolun futboldan daha elit bir spor olması

parkede gıcırdayan ayakkabı sesleri ve omuz genişliği gerçeği varken çamurda yuvarlanan adamları izlemeyi tercih etmek bana göre tam bir vizyonsuzluk belirtisi. birinde saniyeler içinde dünya değişiyor, adrenalin tavan yapıyor; diğerinde doksan dakika boyunca hiçbir şey olmama ihtimali var ve buna rağmen insanlar delicesine seviniyor. üstelik salonun o nezih ortamı nerede, çekirdek kabukları arasındaki o kaos nerede.

işin estetik boyutuna hiç girmiyorum bile, formalarından tutun da oyuncuların duruşuna kadar basketbol bariz bir şekilde ezer geçer. sırf son saniye basketinin verdiği o haz için bile tarafımız belli. kusura bakmayın ama eline topu aldığında potaya uçan adam dururken, yere yatıp sakatlanmış numarası yapan adamı izlemeye katlanamam.