gecenin üçünde gelen anksiyete perileri

tam kafamı yastığa koyuyorum, mis gibi bir uyku çekeceğim diyorum, birden iki bin on iki yılında fırıncıya 'kolay gelsin' yerine 'afiyet olsun' dediğim aklıma geliyor. işte o an beynimde ziller çalmaya başlıyor ve kalp atışlarım boğazımda atıyor sanki. nefes alamıyorum, duvarlar üstüme üstüme geliyor resmen.

gerçekten bu illetle yaşamak hayat enerjimi vakum gibi çekiyor kızlar. en ufak bir mesajı 'acaba bana trip mi attı' diye saatlerce analiz etmekten beynim peltelendi. bitkisel çaylar, meditasyonlar falan hepsi hikaye, bu lanet şey bir kere bünyeye girdi mi seni ruh hastası yapmadan bırakmıyor.