istanbulkart yüklerken yaşanan sinir harbi

sabahın köründe işe yetişmeye çalışırken o sarı makinenin önünde verdiğim yaşam mücadelesini bir ben bir de allah bilir. kartı koyuyorum okumuyor, parayı sokuyorum geri tükürüyor. hayır yani alt tarafı elli lira yükleyeceğim, makine parayı öyle bir iğrenerek geri veriyor ki kendimi dünyanın en acınası insanı gibi hissediyorum.

arkamda biriken o sabırsız kalabalığın bana attığı delici bakışlar yok mu, resmen yerin dibine giriyorum. en sonunda dayanamayıp "sistem çökmüş" diye bağırıp kaçmak istiyorum. her gün aynı terane, bir kere de tek seferde şu kartı doldurup turnikeden insan gibi geçebilsem adak adayacağım gerçekten.