eski türk filmleri neden hala izleniyor

bir uygulamada rastgele açtım, on dakika sonra telefonu bırakamadım, kargo takibiyle uğraşırken plağı takılmış gibi aynı sahneye geri döndüm. temposu bugüne göre yavaş ama replikler o kadar tanıdık ki, insanın beyni anında ezberden eşlik ediyor. bu tarz filmleri izlerken hızlı teslimat bekler gibi bir tatminsizlik oluyor bende, yine de dayanamıyorum. teknolojinin hızına alıştık amma velakin iki saatlik o sıcak hikayeler hâlâ iş görüyor, itiraf ediyorum.

bkz: yeşilçam
bu tarz akış diğer platformlarda yok, insan bu yüzden geri dönüyor sanki.
bu tarz sahneler bana annemin izlediği akşamları hatırlatıyor.