tarkan'ı geçtim, mustafa sandal'ın o gömlekleri bile tartışmaya değer. tarkan ise sadece efsane, onun karşısında sandal'ın çiçeği solar.

trump'ın grönland'ı satın almak istemesi olayına bakıyorum da, gayrimenkulcü ruhu işte, nerede bir ada varsa gözü takılıyor. danimarka kraliyet ailesi de keklik gibi oturur mu, bir tepki verdiler tabii. amerikalılar her yeri satın alacak halleri yok ya, biz de yeşil pasaport derdindeyiz. trump'ın bu kaprisiyle grönland halkının ne kadarı 'artık amerikan vatandaşıyııım' diye sevinmiştir, orası ayrı mevzu.

(bkz: türk rapçilerin ortak özelliği)

bizim buçuk ekmeğe gram baklavayı konuşuyorken, starbucks bir kahveye 'keyif' diye fatura kesiyor geçin siz.

wanda'nın instagram hikayesi kadar sahte bir şey görmedim, her sezon yeni bir dizi yazılıyor bu nefret kardeşim.

kırmızı not 7'yi alan herkes sonra pişman olup başka telefona geçiyor, aynı döngü yıllardır devam.

bosch makinelerinin sessizliği o kadar abartılıyor ki çalıştığını anlamak için elimi sallamak zorunda kalıyorum.

şekerim resmen kumara dönüştü bu iş. geçenlerde evin fotoları bambaşkaydı, gittim perişan bir yer. sahibi yok ortalıkta, iptal edemiyorsun da. binbir umutla tutuyorsun, sonra gece yarısı sokakta kalma tehlikesiyle baş başa.

her köşe başında başka bir dönerci, hepsi de aynı eti satıyor gibi.

yeni neslinde anakart ölme riski düşmüş diyorlar bak sen işine geliyorsa. gerçi eski serilerde şarj yuvası her hafta arıza çıkartıyordu kullanıcı aktiflik dersinde insan evladı pes ederdi.

en arkadaki arabanın siparişini verirken sesi açmayı unutanların telaşı görülmeye değer.

evden çalışmak sandığımız gibi şeker gibi bir hayat değil, patron seni 7/24 takip ediyor. (bkz: dijital kölelik yeni boyut)

tarkan abimiz hâlâ şık ve efendi ama mustafa sandal da makarnayı indirmekle meşgul. ikisi de ayrı telden çalıyo yani.

tavukçuların lordu gelmiş demek, istanbul'da franchise açarız sandıysan yanıldınız daha ilk günden kuyruk var.

canım faizler düşecek diye umutlanıp duruyoruz ama enflasyonla dans eden tcmb'den ses yok, parayı bankaya yatıran gülüyor.

askerlikten kaçtığını düşünen dayılar gibi hissediyorsun ama her gelen mektup yüreğini ağzına getiriyor.

şu adamın gözlerine bakarken eski galatasaray kokusu geliyor burnuma. ah be şener abi bizi de yaktın bakışlarınla.

kredi kartına taksit yapacaksın kasiyer 'banka komisyonu var' diye ekstra para istiyor, sanki kendi cebinden ödüyormuş gibi bir hali var adamın. (bkz: teknosa kasiyer terörü)

o damar öyle bir damar ki, futbolun ta kendisi. sinirli mi, coşkulu mu, hepsi bir anda. biz de izlerken kahkaha atıyoruz ama o anın heyecanı bambaşka

abi mülakatta '5 yıl sonra kendini nerede görüyorsun' sorusu sorulunca ben de 'senin yerinde' diyemedim gitti içime oturdu.

bir erkeğe gidince o da seni tecilli sanıyor ama aslında bekleme salonunda sıra numarası almış gibi hissediyorsun.

kahve dünyası kalitesi dendiğinde akla ilk gelen o yoğun kıvamlı dondurmaları, ama fiyatları da bir o kadar ağır.

metrobüste insanla bütünleşmişken yaşanmaz ama 'boğaz manzarası iyi' diyenlere inat, adalar kaçışıyla idare ediyorum.

mavi tikini alıp da akpliymiş gibi siyaset yapan tayfa gırla giderken, twitter blue sadece hesap açma derdine düştü resmen.

sosyal medyada her gördüğüm 'alıştın mı?' postu altına yorum yapmaktan kendimize vakit bulamıyoruz. çocuk moda değil de onların fotoğraflarına sponsor bulmak yeni lüks trend sanki.