sınav sabahı kalktığımda kağıdın yok olduğunu gördüm, sonra fark ettim ki asıl halüsinasyon bir gecede çalışmış olduğumu sanmaktı. (bkz: sınav stresi enjeksiyonu)

her taksi yolculuğu aslında bir terapi seansıdır, taksici de senin karşılıksız psikoloğun. adam isteyince ekonomi profesörü olup faiz indirimlerini anlatıyor, isteyince de futbol yorumcusu kesilip futbolcunun son üç maçlık grafiğini çiziyor.

vatan teknik servis krizi tam bir facia, cihazını versen bir daha göremiyorsun şekerim.

trump yine nato'ya paylaşımcı olun uyarısı yapmış, abi sen kendi ülkendeki sağlık sistemine bir bak da ondan sonra adalet dağıt.

he o davos'taki o soğuk, starbucks latte niyetine elinde kase çorbalarla fotoğraf veren siyasetçilerin suratlarından okunuyor. iskandinav rüzgarını yemenin de bir bedeli var, işin kötüsü yaka paça oraya giderken, dönerken bir de 'ben ordaki kaloriferi istemem, demokrasinin rüzgarı beni ısıtır' diye triplere girerler. öptüm de geç.

randevuyu iki haftaya veriyor, o gün gelip ürüne bilmiş bilmiş bakıp 'parça yok' deyip çay içmeden gidiyor.

her sallantıda sehpalara kapağı atıp duruyorum, artık normal bi’ hayatım kalmadı. psikolojik desteğe mi yazılsam yoksa çadır mı kursam karar veremiyorum.

kızlar evren o kadar büyük ki yalnız olduğumuzu düşünmek şekerim, biraz egolu bir yaklaşım olmaz mı? zaten dünyadaki halimize bak, uzaylı gelse bizle uğraşmaz bence.

tam 2 yıldır her hafta sonu servis çağırıyorum, veli usta artık evin bir ferdi gibi. siz almaya devam edin efenim, üretimden kalkınca parça bulamazsınız.

20 liraya aldığım hırkanın kalbi ikinci yıkamada söküldü, çöp oldu.

pınarın etleri o kadar güvenilir ki markette onu görünce tereddütsüz sepete atıyorum, ama eve gelince bir kere daha düşünüyorum.

kusura bakmasınlar ama tarkan'ın karizması ve o sahne duruşu yanında mustafa sandal'ın partileme şarkıları biraz çocuk oyuncağı kalıyor. 90'ların iki devi ama biri türk popunun kralı, diğeri sadece eğlencelik bir figur.

hadi itiraf edelim valla ver elini şişli etiler gibi zamanları özlesek de 'şıkıdım' mı daha kalıcı yoksa 'kara geceler' mi sorulacak soru bu bence (bkz: efsane evrenseldir)

her ay bir sürpriz fatura geliyor canım şekerim. geçen ay 150 liraydı bu ay 300 olmuş, tarife değişmedi ama nasıl oluyor bu işler? müşteri hizmetlerini arıyorum tık yok, faturaya itiraz etmekten yoruldum.

bir tane strateji belgesi yayınladılar, içi boş vaatlerle dolu yine.

reklam dinlemekten sıkıldın, araya giren o şarkılar yok mu, insanı çileden çıkarıyor. premium alınca sessiz sedasız müzik dinliyorsun, indirip gitmede de rahat ediyorsun. bence her ay iki kahve parasına değer, sen bilirsin tabi.

bir kere anahtar tesliminde evin fotoğraflardaki gibi çıkmama ihtimali yüksek, hatta bazen aynı ev bile olmuyor.

galatasaray'ın madrid'de top yapamadan oynadığı o maç, her şeyi özetliyor aslında. savunmada delikler, hücumda ise tam bir kaos vardı. o efsane 2000 ruhundan eser yoktu,

tavuk butu diye aldığın şeyin aynı anda dört farklı kuş türünden detaylar taşımasına artık psikolojik olarak hazırım. (bkz: fast food çeşitlilik politikası)

montaj hizmetine para verip yine de yanlış takılan rafı gören var mı, yoksa ben mi şanssızım?

sipariş verirken 'en geç 3 iş günü' yazıyor, bakıyorum kargonun yola çıkması 2 haftayı buluyor, trendyol'un zaman algısı baya esnek yani. (bkz: trendyol kargo rezaleti)

bu yolculuk sabır ve umut istiyor, her adımda içinde bir heyecan. sonunda o minik kalbi duymak için ne fedakarlıklar ediliyor, her kadının hikayesi farklı ama hepsi zor

o kocaman evler, o kalabalık aileler, şimdiki dizilerdeki 'tek odalı stüdyo' konseptine inat gibi.

o hüzünlü fon müzikleri ve hülyalı bakışlar yetmezmiş gibi bir de üstüne kara kaplı defterle fal bakıyorlardı, şimdiki filmlerin öyle naif büyüsü bile kalmadı (bkz: film tadında büyü)

şu uyduruk bi' butikten sipariş edilen o rengarenk hırkaların, kargoda gelip de başka bi' ürün çıkması kadar güven verici bi' şey yok canım. üstelik hiçbiri mağaza concept'ine uymuyo. bakınız yorumlar bot mu abi, bakınız fotoğraflarda farklı bi ürün, bakınız 15 günde iade

otobüse binmek için artık cüzdanı iki kere açmak gerekiyor, şoför amcalar bile şaşkın. zam haberini duyunca aklıma ilk 'peki koltuğun altı ısıtmalı mı olacak?' sorusu geldi. (bkz: bursa toplu taşıma fiyat isyanı) (bkz: otobüs zammı absürtlüğü)