evdeki kedinin aslında evin sahibi olması

büyük bir hevesle eve getirdiğim o minik tüy yumağının, iki hafta içinde evin tapusunu resmen üzerine geçirdiğini dehşetle izliyorum. hani kedi nankördür falan diyorlar ya külliyen yalan, bunlar düpedüz manipülasyon ustası. maaşımın yarısını yatırdığım o afilli tırmalama tahtası dururken gidip en sevdiğim deri koltuğu delik deşik ettiğinde sinir krizi geçirmem gerekirken, hanımefendi gelip kucağıma yatınca dünyadaki tüm dertleri unutup aptal aptal sırıtmaya başlıyorum.

artık evde benim sözüm değil, onun miyavlaması geçiyor. sabahın köründe yüzümde patisiyle beni uyandırması yetmezmiş gibi bir de tuvalete kadar peşimden gelip kapıyı tırmalıyor, bildiğin özel hayatımı sıfırladı. siyah kıyafet giymeyi çoktan bıraktım, hayatım tüy toplayıcı rulolarla boğuşmakla geçiyor ama yine de akşam eve gelip o mırlama sesini duyduğumda iyi ki başıma bu tatlı belayı almışım diyorum, akıl işi değil gerçekten.