uyumaya çalışırken kurgulanan oscarlık senaryolar

yine saatin tik taklarının beynimin loblarında halay çektiği o lanet saatlerdeyiz. yanımda yatan beyimiz resmen huzurun vücut bulmuş hali gibi, sanırsın dünyayı kurtarmış da yorgun düşmüş, öyle bir horluyor ki evi titretmesi yetmezmiş gibi bir de rüya görüyor haspam. ben ise yatakta 45. turumu tamamlarken kafamda hiç yaşanmamış kavgaların senaryosunu yazıp oscar'lık performans sergiliyorum.

göz altlarımda oluşan morluklarla yarın iş yerine panda gibi gideceğim kesinleşti artık. hayır anlamıyorum, yastığa başını koyduğu an uyuyan insanlar hangi simülasyonda yaşıyor, biz niye bu "düşünmekten uyuyamayanlar" beta sürümündeyiz? yemin ederim sinirden yorganı kemireceğim şimdi, neyse kalkıp bir kahve daha yapayım bari, zaten uyku dediğin bize haram.