sustuysamnedenivar

konuşuyorum, dinliyor, sonra yine ben anlatıyorum. ofiste mobbing duygusu, her şey klişe ama için için doğru, yeter ki buna bir isim ver.

maç günü iş yerinde mobbing artar herkes ayrı telden çalar, içimde bir kırgınlık sonuç ne olacaksa olsun.

canım benim yine sahte kupon peşinde koşan satıcılara denk gelmişimdir, ürün gelmedi diye uğraşırken bir de üstüne sinir krizi geçirirsin.

31 yaşında mühendisim ama pasaport görmemek var. mobbing de aldık yok olduk işte yeşil pasaport bizim için uzak bir hayal belki bir gün yazılır vicdanlara.

reklam dinlememek için ayda 30 lira veriyorum ama hala şarkıları karıştırıp 'sizin için önerilen' diyerek moralimi bozuyor. ben zaten iş yerinde psikolojik baskı yiyorum bir de bu algoritma mobbing uyguluyor resmen.

media markt'tan aldığım laptop bozuldu, garantiyi işletmek için üç kere gittim. sonuç: tamirciye havale, iki hafta ses yok. dost düşman kaynıyor içimde.

her şeyin bir hikayesi var ama bu yolda yaşananlar tarif edilmez. minik bir kalp için atılan her adım, bazen derin bir sessizlikle kaplanıyor. iş yerindeki gereksiz yorumlar, pamuklara sarılı ruhuma batıyor.

küre düştü mü şaşırıyorlar vallahi, o hallerini görünce akşamları denizkızını merak ediyor musun diyesim geliyor.
(bkz: düz dünya komplosu ne saçma)

o el sıkışma ve farazi gülümsemelerin altından hangi sürpriz çıkacak bilmem mümkün değil.

yorumların hepsi sanki aynı ghostwriter tarafından yazılmış, bi yerden sonra güvenilirlik bitiyor.

sabah kalk işe git akşam yat, aynı döngü içinde kaybolup gitmek mi anlamı yoksa.

puanı 4.9 olan satıcı bozuk ürün gönderiyor ama itiraz edince mesajları okumuyor bile. dostlar sadece puana değil yorum içeriğine de bakın, (bkz: sahte yorum ordusu iş başında)

sipariş ettin, bir hafta sonra "kargoya verildi" yazıyor, ama kargon yıllardır dağıtıma çıkmamış gibi.

yeşilçam anıları bireysel terapi gibi hangi filmin setinde hangi rakı içilmiş bilmek istemiyor musun? kemal sunal'ın baston şakaları, hülya koçyiğit'in pastel renkli eşarpla diz boyu yürümesi mesela film bile değil hayatın ta kendisi. şimdi o yeşilçam ruhunu arıyoruz ama herkes dizi oyuncularına takılıp orijinal ve olması gereken romantizmi unutuyor.

tokalaşma sahneleri bile şimdiki dizilerden daha içten olan o eski filmler yok mu insanın yüreğini ısıtıyor.

her gün üç beş reklam dinleyip şarkı atlamak can sıkıcı tabii de altmış lira plus fazla bence. reklam arasında bir köşede iki reklam dinleyebilirsin o kadar da dert etme şekerim.

ekonomi faiz indirimiyle enflasyonu düşürme masalını anlata dursun, ben cebimdeki paranın ne kadar eridiğini bakkaldaki aldığım çikolatayla fark ediyorum. (bkz: faiz meselesi tatlım)

mülakat dediğin insanı yormaktan başka bi işe yaramıyor. otururlar 'kendini anlat', anlatırsın, 'güçlü yönlerin' falan. sonra bi bakarsın cevap bile gelmez. noldu şimdi beaa.
bir de yaş sormazlar, mülakatta anlarsın zaten yaşın baz alınarak bi tavır tavır. gençsen tecrübesiz, tecrübeliysen pahalısın der gibi. yok yani kahrolası bi döngü bkz iş bulma zorluğu.

bir an sallandı mı o sandalyeden fırlamak âdeta insani refleks, abicim. ne keyif içtiğin çay kalıyor ne de keyfî bir müzik. anlık sarsıntı travması öyle bir yerleşmiş ki, hafif bir titreşim sesi duysan deprem zannediyorsun. dün komşunun çamaşır makinesini deprem sandım, gittim kapı altına yattım, ayol şekerim istiyorsa komik istiyorsa trajik olsun durum. üstelik hepimizin aklında 6 şubat yok mu, içimizi sıkıştıran o büyük korku. işte bu yüzden en küçük sallantı bile terapiye ihtiyaç doğuruyor. kafalar iyice deprem eksenine kaydı, kafelerde bile konuşulur oldu bu illet.

güya kiraladığın evin ilanıyla gerçeği arasında dağlar var, temizlik konusunda rezalet bi durum. fotoğraflarda her şey ışıl ışıldı, gidince küflü banyo ve kırık mobilyayla karşılaşıyosun.

ev sahibi parayı alınca ortada yok, müşteri hizmetleri 3 gün sonra dönüyo. bu tarz ev kiralama riskleri düşündürücü.

masadan kalkıp ayakta bağırmakla başlıyor, sonra masanın üstüne yumruğu vuruyorsun ve bir bakmışsın işten kovulmuşsun.

kimin mavi tiki var onu kafana takma, biz yalnız izleriz şimdilik like'ına'dan ilerleyerek pusuda bekleriz. bir gün herkes mavi tike emek verecek, bugünleri buralara hoş geldin yahu. (bkz: dijital apartman görevlisi tiki)

netflix türkiye'ye giriyorsun, bir bakıyorsun yine bir ankara dizisi ya da bilinmeyen bir yörenin aşk hikayesi. fiyatı amerika'yla yarışır ama içerik kalitesi maalesef kanal d'den hallice sanırım. (bkz: algoritmanın gotünden uydurma dizi)

kışı ayrı yazı ayrı dert, bir de bir türlü bitmeyen o inşaat tozu. metroyu bulursan sorun yok ama bulana kadar yaşın geçiyor.

bir cihazı tamire verirseniz ya iki ay sonra geri alırsınız ya da 'parça yok' diyerek sizi oyalamaya başlarlar. samimiyetleri tartışılır yani.