gettaksi şoförünün prenses sendromu

uber gittiğinden beri mecburen kucağına düştüğümüz uygulamanın insanı hayrete düşüren şoförleridir. geçen gün bir tanesi geldi, altındaki arabaya güvenip sanki beni almaya değil de lütfedip selam vermeye gelmiş gibi bir havalarda. gideceğim yer alt tarafı iki sokak ötesi diye adamın yüzündeki o ekşimeyi görmeniz lazım, sanırsın böbreğini istedim. arabanın içi mis gibi, koltuklar rahat ama ortamdaki gerginlikten nefes alamıyorsunuz.

yol boyunca radyodaki cızırtı dışında tek kelime etmedik ama o dikiz aynasından attığı yargılayan bakışlar resmen ömrümden ömür götürdü. inerken de o kadar tribin üstüne bir de utanmadan yüksek puan istemesiyle bütün o ulaşılamaz karizmayı yerle bir etti tabii. hem trip atıp hem de beş yıldız beklemek de ne bileyim, tam bir toksik ilişki simülasyonu.