inanılmaz sinir bozucu bi ortam var o yorum kısmında. adam haritada salonumun içinden geçmiş görünüyor, ben hala buz gibi sokakta taksi bekliyorum ama profilindeki yorumlara baksan herkes şoförün beyefendiliğine destan yazmış. kızlar allah aşkına hangi paralel evrende o kadar kibar bu taksiciler, ben niye sürekli beni dövecekmiş gibi bakan rallici tiplere denk geliyorum sinirimden ağlayacağım.

kızlar inanamazsınız, koskoca türbeyi yıllardır toza toprağa mahkum etmişler. geçen televizyonda gördüm, o tozlu haliyle içim daraldı yemin ederim. insan bari bayramdan bayrama bir arap sabunuyla üzerinden geçer, o sandukaların üzerindeki örtüleri kırk derecede makineye filan atar. hayır taşınırken o kadar macera yaşadınız, sınır mınır geçtiniz, bari yerleştirdiğiniz yerde iki vileda vurun da parlasın ortalık.

hayır bi de koca koca adamlar siyaset programlarında ciddi ciddi devlet meselesi gibi anlatıyor bunu. ya verseler bizim sülaledeki temizlik hastası teyzelere, iki kova çamaşır suyu ve meşhur sarı bezle sınır falan dinlemez, en inatçı lekeleri bile söküp pırıl pırıl yapıp çıkarlar oradan. deneyimsözlük kadını olarak ekran başında dellendim, o türbenin acil köşe bucak detaylı bir bahar temizliğine ihtiyacı var, aksi takdirde ben burada sinirden daral getireceğim.

bi' laptop teslim ettik, sanki nükleer kodlarını çözmelerini istemişiz gibi 20 iş günü boyunca ses seda çıkmadı, hani aramasam cihazı orada unutup süs eşyası niyetine rafa kaldıracaklar. teslim alırken kasadaki arkadaşın surat ifadesini görseniz, sanki biz ona değil o bize borç vermiş de istemeye gelmişiz gibi bir hava, gerçekten o ego dağlarını aşıp sorunu anlatana kadar saçlarıma aklar düştü.

eve gelip kutuyu açtım, cihaz servise gitmeden önceki halinden daha fazla fan sesi çıkarıyor, sanırım içeride mangal falan yelleyeceklerdi yanlışlıkla fanı ters taktılar. o kadar bekleyip üzerine bir de bu performansla karşılaşınca insan gerçekten sinirden oturup ağlasa mı yoksa o bilgisayarı camdan aşağı mı atsa bilemiyor, tam bir sabır sınavı.

güzelliğine kanıp aldığım, basenleri harika toparlayan o canım pantolonun daha üçüncü giyişimde sürtünme kurbanı olması durumudur. kızlar cidden o kadar parayı neye veriyoruz anlamadım, sanırım sadece vitrinde dursun diye üretilmiş, giymek için değil. oturup kalkarken cart diye gidecek korkusuyla robot gibi gezmekten ciğerim soldu.

valla her sabah uyanıp kur kontrolü yapmaktan ciğerim soldu, artık rimel alırken bile böbreğimi bırakacakmışım gibi hissediyorum. biz bu gidişle değil yurt dışına tatile gitmek, edirne'ye peynir almaya bile gidemeyiz.

ya bu adamdaki aura yemin ederim günümüzdeki hiçbir jönde yok, o naif ama otoriter duruşuyla beni benden alıyor resmen.

dedem yaşında olmasa stalklamaktan ciğerim solardı, allah nazarlardan saklasın bu ne asalet yarabbim.

kuş yemi gibi şeyleri tabağa doldurup sanki iskender yemiş kadar doyduk şovu yapmaktan midem birbirine yapıştı resmen. yahu bunun tadı tuzu yok, sırf havalı görünüyor diye açlıktan bayılmayı göze alıyoruz.

(bkz: kendini kandıran diyet insanı beyanı)

iki tane diplomayı rulo yapıp çeyiz sandığının en dibine tıktığım, sabahları müge anlı ile güne başlayıp akşamları annemle hummalı bir yaprak sarma faaliyetine girdiğim durumdur. yahu o kadar dirsek çürüttük, master yaptık, elin yeni mezun ik'cısı gelmiş bana burun kıvırıyor, sinirden tırnaklarımı yiyorum resmen. kariyer basamaklarını koşarak tırmanacağım derken bim'deki aktüel ürünleri kovalıyorum, vizyonumun geldiği nokta beni benden alıyor.

kızlar valla ben artık saldım, o plazalarda topuklu ayakkabı tıkırdatma hayalleri yerini poğaça tariflerine bıraktı. güçlü ve bağımsız iş kadını olacağız derken altın günlerinin aranan yüzü oldum çıktım bir anda. linkedin'de milleti stalklamaktan da ciğerim soldu, en sonunda zengin bir koca bulup tüm bu iş arama stresine noktayı koyacağım, o olacak.

kasadaki kız sanki ürünü kendi çeyizinden çıkarıp vermiş gibi triplere girdi, alt tarafı bedeni olmadı diye geri vereceğiz abartmanın alemi ne. içeride o kadar bekledim ki sistemleri açılana kadar menopoza girecektim resmen. bir de fiş biraz kırışmış diye surat yapıyor, sanırsın üzerine tapu devrediyoruz.

ben hayatımda böyle bir ego savaş alanı görmedim, o randevuyu kapabilmek için üç gün sabaha karşı uyanıp ekran yenilemekten göz altlarım çöktü resmen. oradaki o "dahi" çocuğun bana sanki telefonu bilerek betona çakmışım gibi o yargılayıcı bakışlarını asla unutmayacağım.

cihazı değiştirecekler diye sevinirken resmen ömrümden ömür gitti, o kadar para verip bir de üstüne azar işitiyoruz inanılır gibi değil.

buna gerçekten inananların olması beni benden alıyor, marketteki peynirin fiyatı arşa çıkmışken neyin indirimi allasen? ben valla zara indirimi kovalıyorum, en azından gerçekleşme ihtimali daha yüksek duruyor.

o kadar hazırlanıp en pahalı elbisemi giyip gelmişim, bana reva görülen o küçücük sarı pulu görünce utancımdan yerin dibine girdim. bari üzerine büyüteç falan yapıştırın da taktığınız şey gözüksün, bu neyin vizyonsuzluğu ben anlamadım ki.

o kadar ağlayıp sızlanıp hala nasıl ilah gibi görünebilirsin aklım almıyor, çatlayacağım hasedimden. biz ağlayınca pandaya dönerken kadının gözünden süzülen yaş bile estetik duruyor pes.

o kadar süslü cümlelerle bezenmiş ki sanırsın roman vatandaşlarımızı mars'a koloni kurmaya gönderiyoruz. yine havada kalan vaatlerle dolu, sırf dostlar alışverişte görsün diye hazırlanmış korkunç bir göz boyama.

o kadar para döküp aldığım skinny modelin üçüncü giyişimde resmen üzerimde moleküllerine ayrılması şoku. hayır anlamıyorum biz bunları giymek için değil de vitrinde seyretmek için mi alıyoruz, bu ne hassasiyet?

makyaj videosunun en can alıcı yerinde giren o saçma sapan mobil oyun reklamları yüzünden az kalsın telefonu kemirecektim.

verdiğim en helal para olabilir, resmen huzur satın almışım.

inanılmaz bir hayal kırıklığı yaşatan durumdur. o çocukluğumun efsanevi tadını ararken karşıma çıkan şey resmen kahverengi boyalı margarin. hani regl dönemimde krize girip almışım, mutlu etmesi gerekirken damağıma yapışan o tuhaf tabakayı kazımak için sinir harbi yaşadım.

kakao ndıbına eser yok içinde, bildiğin aromalı mum yiyor gibi hissediyorsun kendini. o eski çıtırtı, o ağızda ipek gibi eriyen doku falan tamamen yalan olmuş. üç kuruş kar edeceğiz diye güzelim markayı ne hale getirdiniz, tebrik etmek lazım gerçekten.

küçücük bir tabak reçele servet ödediğimiz yetmiyormuş gibi bir de kapısında iki saat dikiliyoruz, gerçekten inanılmaz bir vizyonsuzluk örneği sergiliyoruz.
(bkz: serpme kahvaltı terörü)

rujumu tazelemeye bile korkar oldum, her sürüşümde cüzdanımdan bir şeyler eksiliyor sanki. bu gidişle bakım masraflarım yüzünden eve icra memuru değil direkt tımarhane ekibi gelecek.

parkta yanlışlıkla alya diye bağırsan modern isim koyma hastalığı yüzünden kaydıraktaki bütün kız çocukları aynı anda bakıyor, resmen özgünlükten ölmek üzere olan annelerle toplu delirme seansı yaşıyoruz.

sen kalk 8 sezon saçını süpürge et, tırnaklarınla kazı, sonra o sümüklü jon yüzünden delirttiler güzelim kadını.

ejderhanın ateşi bile söndü valla utancından, sinirden elim ayağım titriyor hala.

yemin ederim o kadar kuyruğu bedava dağıtsalar beklemem, alt tarafı biraz kuyruk yağı basılmış et yiyeceğiz diye girdiğimiz hallere inanamıyorum. milletin damak tadı o kadar bozulmuş ki kayış gibi eti lokum diye önümüze koyduklarında bile bayıla bayıla yiyorlar, pes doğrusu.

evlerden ırak bir egosu var ki sormayın, beyefendi sabah uyanıp aynaya baktığında kainatın efendisi gördüğünü iddia edip beni her gün ayrı bir sinir krizine sokuyor. sırf o mükemmel yelelerini savurabilsin diye rüzgarın estiğine inanan bu türden topukları popoya vurarak kaçmak lazım.
(bkz: ego ile beslenen organizmalar)

daha kargocu kapıdan çıkmadan para iadesi bildirimiyle irkilmek artık rutin bir hal aldı, yemin ederim bu hızla baş edilmez.

resmen sırf şu kaosun ortasında gelen huzur hissi için sipariş verip iade edesim geliyor, tutamıyorum kendimi.

sistemde teslim edildi yazısını görünce evde cinler periler partiliyor da benim haberim yok sandım. bütün gün kapının dibinde nöbet tuttum, resmen hayalet kurye şoku yaşıyorum şu an.