kocaya kaçma isteğini tetikleyen işsizlik süreci

sabahın köründe kalkıp o lanet linkedin bildirimlerine bakmaktan ciğerim soldu resmen. hani o plaza önlerinde topuklu ayakkabı sesi şakırdatarak latte içen kadınlar var ya, onlardan biri olamamanın verdiği hüzünle evdeki üçüncü tencere sarmayı sardım az önce. annem içeriden "kızım bari çeyizini düz" diye bağırıyor, ben ise hala mülakatta bana "kendinizi 5 yıl sonra nerede görüyorsunuz" diyen ik'cının o yapmacık gülüşünü düşünüyorum.

gerçekten bu gidişle kariyer hedefim bordo bereli bir ev hanımı olmak yönünde hızla ilerliyor. diplomamı da rulo yapıp kek kalıbı olarak kullanacağım, en azından mutfakta bir işe yarasın değil mi ama. hayır yani millet nasıl şak diye iş buluyor, ben sanki nasa'ya başvurdum da haberim yok.