her ay kaptıkları 30 lirayla bana dinletilen reklamlardan ciddi pasta kesiyorlar, hala mı meraktasın şekerim. (bkz: spotify kasası)

her doğan kız bebeğe alya koyuyorlar, sanki başka isim yokmuş gibi bir moda akımına döndü.

dizi gibi takip ediyoruz ama kimse ne olacağını kestiremiyor. bir gün suçlu diyorlar ertesi gün delil yok diyorlar.

kedi sahiplenmek deyince herkesin aklına hemen o minicik, sevimli patiler geliyor değil mi? ama ayol, bir kedi sahiplenmek öyle vitrinden çanta almak gibi değil. o canlı sana bağımlı, her gün mama, su, temizlik ve bolca ilgi istiyor. bir de tüy dökme meselesi var ki, evin her köşesi tüy oluyor, siyah kıyafetlerin üstünde kar taneleri gibi duruyor. eğer bu sorumluluğu göze alabiliyorsanız, bir cana yuva olmak dünyalar değerinde. ama lütfen, sokaktan sahiplenin, pet shoptan almayın, o hayvanların ticareti dönmesin.

ilk aldığımda güzel gibiydi ama üç ay sonra kumandayı gösterince değil, bağırınca kanal değiştiriyor.

her ay bir sürpriz ek ücret, 100 tl'lik paket 300'e fırlıyor. inanılmaz sinir bozucu bir durum.

tercih canavarı olup da akşamları uyuyamayan binlerce genç var, ama canavardan ziyade biz canavara dönüştük resmen.

izmire taşınmayı düşünenler dikkat şekerim, ev kiraları öyle uçmuş ki istanbulu aratmıyor. ama deniz, hava, insanlar her şey güzel. sadece cebini iyi doldur da gel, yoksa ayvayı yersin.

üç kuruşluk kulaklık garantisi için haftalarca peşlerinden koşturdular, her seferinde 'bir evrak eksik' diyerek oyaladılar. mağazadaki güleryüz bitince işte bu manzara çıkıyor ortaya, tam bir saçmalık.

a'dan z'ye kadar zehir akıyor her harfinde, yine de 'ama çok seviyorum' diyen var. (bkz: aşk dediğin bir tür akıl hastalığı)

sıralamalar, taban puanlar, yok kontenjanlar... hepsi bi kaos. sonra bi bakmışsın aynı bölüm bin kişiyi almış, herkes memnun.

soran da sanır koşarak bir yere yetişecek. aslında yerinde sayıyor aptalığımızla yarışıyor bizimle.

pijamayla toplantıya girip kahve içmek ne kadar keyifliyse, eve hapsolup çalıştığımı unutmam da o kadar sinir bozucu ama yine de vazgeçmem.

canım ben çocuk yapmayı düşünürken bile uykum geliyor. hem gece uyutmaz hem de sürekli bi masraf desen aklın durur.

garanti belgesiyle girdiğiniz media markt'tan, eliniz boş çıkma garantisi var.

siparişim 3 farklı kurye arasında dönüp durdu, en son kargocu kendi adresimi ev diye kaydetmişti resmen.

o filmlerde her şey masumdu, şimdi aynı senaryoyu çekseler ‘toksik ilişki’ diye linç ederler.

depresyonpasif direnç taktiği aslında bir nevi tembellik savunma mekanizması, herkese tavsiye ederim deneyin.

ilk seansta bir haftalık yemek listesi verir, sonra haftaya randevunda aynı listeyi sanki ilk defa görmüş gibi bakar. bir de o liste için 300 tl vermiş olmanın mutluluğu var ayrı.

üç ay önce üye oldum, şu ana kadar gelen fatura sayısı kadar kola içtim, hala o salona adım atmadım. kaderim değil, sadece cebime yazık oluyor.

hormonlar, iğneler, umutlar derken bi anda kendini bi gökdelenin tepesinde sandım o kadar inişli çıkışlı bi süreç. (bkz: aşılama günü heyecanı) (bkz: doktor sohbetlerinin yeri ayrı)

diyet deyince tatlı yemez diye güncellemiştim ama o sıra dolaba yürüme garantisi vermedim deha. (bkz: az yiyince bilinç kaybı)

ayda iki kere gidip aidat ödemek spor salonu kaderi değil, sadece bir niyet fazlalığıdır. ha bir de orada terleyen insanları izlemek psikolojik bir vaka.

şarkıların arasında reklam dinlemekten bıktım ama premiuma o kadar para vermek de içime sinmiyor ayol.

sipariş verirken stokta gözüküyor ama üç gün sonra dağıtıma çıkınca anlıyorsun o stok masalını ablam