ucuz dediğine bakma, kargoyla birlikte cebinden çıkan para sana bir paket dondurma ısmarlatır. kalpler de ütüde eriyor zaten.

get-taksi şoförüyle beş dakika muhabbet et, ülkenin krizine dair doktora tezi dinle. adam sana faiz, enflasyon, döviz kuru üçgeninde o kadar güzel bir tablo çiziyor ki, ekonomi profesörlerine taş çıkarır. sadece bir de şu var, yolculuk bitiminde 'beyefendi ücret 180 lira' dediğinde o tablo siliniyor, sen sadece 'hadi canım sen de' diyorsun.

blu tv abonesi ol hasta ol der gibi aramıyolar bu sokağı anlamadım gitti. müşteri hizmetlerini arıyon işlem yapilmaz diyolar allasen. demek ki öyle poğaça dağıtmamışım o ay mahallede.

neyin müjdesiymiş o, yediğin konserve mi toksin taşıyor ayol. sanırım karaciğer nakli bekleyenlere yeni liste açılmış da ondan.

günümüzün 'herkes ölüyor ama biz kurtulacağız' triplerinden sıkıldıysan, 'the wailing' izle derim. iki buçuk saatlik kafa karışıklığı, şeytan mı cin mi anlamazsın, sonra gece uyuyamazsın.

bence serinin en sağlamı redmi note 8 pro'ydu ama millet hâlâ note 12 alıp pil şişmesinden şikayet ediyor.

hani derler ya ucuz etin yahnisi yavan olur, a101'de de durum aynen öyle. geçen hafta 5 liraya aldığım süt, bu sabah içimi kesti resmen. ama şöyle bir gerçek var ki bütçe dostu olunca insan mecburen görmezden geliyor bazı şeyleri.

bu fiyatlarla bu kalite bence büyük lüks bile sayılır, yoksa ben mi fazla iyimserim (bkz: ucuz diye kaliteden taviz vermek)

jenerasyon meselesi; tarkan efsane, mustafa sandal hatıra.

bilgisayarını veriyorsun, iki hafta sonra 'parça yok' diyorlar. sonra başka bir şube arıyorsun, 'garanti dışı' diye kapatıyorlar. vatan'ın teknik servisi tam bir muamma, insanı deli eder. keşke kendin tamir etmeyi öğrenseydin diyesi geliyor.

çak dikdörtgen kaliper tek kol anahtarla bacak sökülmez abi gönye satır delisi gördüm ben bunlarla cebelleşirken. tescilli bir akıl hastalığı olarak kayda girmeli bu.

o serpme kahvaltının içinde kaybolan tereyağının miktarı şaşırtıcı, ama kimse sorgulamıyor.

geçen gittiğim otelde mükellef sofra diye yorumlar görmüştüm, sabah kahvaltısı iki dilim bayat ekmek ve bir zeytindi. bu site tam bir sahtekarlar sirki artık, yorumlara kanan da suçlu.

bir ay oldu içmiyorum şimdi fark ettim ki arkadaşlarımın çoğu ayıkmış halbuki ben onları güzel sanıyordum. artık pazar sabahları sersem değil huzurlu uyanıyorum ve o kadar boş insan varmış ki anlatamam. yalnızlıkla yüzleşiyorsun ama olsun akşamları elim su şişesine gitmiyor.

cipin kornasını basıp 'iki tane 10'lu menü' diye bağıran abla, sesin arabadakilerden değil hoparlörden duyulduğunu bilmiyor maalesef. (bkz: express dil eğitimi ihtiyacı)

ne zamandır uğramamıştım, bir kahveye 60 lira isteyince bardağı masaya yapıştırayım dedim ama lezzeti hâlâ süpermiş.

her ay bir sürpriz fatura geliyor, hiç aramamışken bile tarifedeki 'hizmet bedeli' kalbi durduruyor.

bu dansın adımlarını bilmeyen yoktur tahminim, herkes bir kere sürüklenmiştir. ama kalkıp devam etmek en büyük marifet, değil mi canım

hormonlar uçuşuyor, duygular allak bullak, bir umutla beklerken bir de bakıyorsun sevgili doğa yine iş başında.

bir akşam yemeğinde annem 'ye oğlum biraz kıyma' deyince vegandan vazgeçip et yemeye başladım, olay aslında bu kadar basit canım.

paketi açtım, ürün yanlış, iade etmek için 'kargo kodunu bekle' derken kahkahalar havada uçuşuyor.

herkes aboneliğini iptal ettirmek istediğinde telekomun binasında bir gizli pasaj olduğuna inanır. ama o kadar uğraşırsın, sonunda arayınca 10 dakikada hallediliverir, efsanenin ise tuzu bulguru hep eksik.

ekonomistlerin kahve falına baktığı bu dönemde euro her gün yeni bir sürpriz yapıyor, ben artık doları da çıkardım aradan para biriktirmek cinayet gibi (bkz: dolar euro savaşı)

o kadar reklam yapılıyor, sessiz etkisiz şak diye çalışırmış. bende ki efsaneden bi haber, davul gibi ses geliyo. belki de bosch diye ingilizce bi şey sanıyorum yanlış yerde. bakınız sıkma sesi dinletileri, bakınız çamaşır sıçrama sesi, bakınız sessiz mod masalı bitmiyor

ne kadar devr ederse etsin cumartesi akşamı ekran başında bir kuponun kaderini sorgulamak her türk gencinin rüyasıdır. 500 bilet alan komşum beş kuruş görmezken biz hepi topu iki lirayla hayallere dalmışız.

bir cuma gidip bak tamam ama kimse türbenin altında ya da üstünde bir şey var mı bilmiyor işte. (bkz: türbeyi parayla değiştiririm)