çeyrek altının beni depresyona sokması

düğün sezonu yaklaştıkça kalbime inen o ince sızı... eskiden yakın arkadaşa en azından yarım altın falan takardık, şimdi çeyrek alırken bile kuyumcuyla göz göze gelmemeye çalışıyorum fakirliğim belli olmasın diye. fiyatlara her baktığımda tansiyonum düşüyor, yemin ederim gram altın bile lüks bir mücevher gibi hissettirmeye başladı.

kızlar bir de şöyle bir durum var, evlenenlerin çoğu da bir sene dolmadan boşanıyor. ben o kadar borca girip altın takacağım, sonra hanımefendi "anlaşamadık" diyip kocasını boşayacak ve o altınlar onda kalacak. gerçekten artık düğün davetiyesi görünce panik atağım tetikleniyor, kuryeyi kapıdan kovmamak için zor tutuyorum kendimi.