ankara da yaşama fikrinin verdiği inanılmaz kasvet

cildimin ankara ayazında kuruyup pul pul dökülmesini izlemek en büyük hobim oldu resmen. o meşhur griliği yüzünden sabahları aynaya bakarken hayat enerjimi tunalı civarında bir yerlerde düşürdüm sanıyorum. saçlarım desen her sabah o felaket kireçli sular yüzünden tiftik battaniyeye dönüyor, havanın o kadar nemsiz ve çorak bir yapısı var ki sadece yüz kremlerine döktüğüm parayla ege'de küçük bir yazlık alabilirdim çok net.

flört mevzularına hiç girmeyeyim, adamlar kapalı bir avm'de kahve içme romantizminden bir milim öteye gidemiyor maalesef. deniz olmayan bir şehirde yaşamaktan hepsinin ruhu tamamen kurumuş, yaratıcı bir date fikri bulmayı geçtim tatlı bir iltifat etmeyi bile lüks sayıyorlar. her hafta sonu aynı üç beş kafede aynı yüzleri görüp dedikodu dinlemekten vizyonum daraldı, kimse kusura bakmasın deneyimsözlük ahalisi ama bu renksiz simülasyonda sadece hayatta kalınır, asla yaşanmaz.