ankara da yaşama fikrinin verdiği varoluşsal sancı

cildimi zımpara kağıdına çeviren o meşhur ayazında sırf iki kahve içeceğim diye lahana gibi giyinip sokağa çıkma fikri bile bana şu an ciddi ciddi kalp çarpıntısı yapıyor. o ruh emici gri binaların arasında hafta sonu aktivitesi olarak memur gibi sadece avm gezmektense, hayatımın baharında odamda oturup kendi içime çökerek yok olmayı bin defa tercih ederim.