depresyon hırkası ve üçüncü gün yıkanmayan saç

neymiş efendim sabah erken kalkıp yoga yaparsam, bir de üzerine kereviz sapı suyu içersem çakralarım açılırmış, hayatım çiçek gibi olurmuş. ya siz delirdiniz mi kuzum, ben daha yataktan kalkıp tuvalete giderken hayatı sorguluyorum, ne güneşe selamı ne aşağı bakan köpeği. o instagram gurularının verdiği tavsiyeleri bir tarafa bırakın, bu işin tek çözümü üç gündür kafamdan çıkarmadığım o yağlı topuzu bozup, bilmem kaçıncı kez baştan başladığım diziler eşliğinde ağlayarak karbonhidrat gömmek.

dışarıdaki hayat o kadar parlak ki gözümü alıyor, perdeleri çekip karanlıkta varoluşsal sancılarımla flörtleşmek varken kimse beni o 'harika' doğa yürüyüşlerine çağırmasın lütfen. zaten o kadar halsizim ki ruhum bedenimi terk etmeye çalışsa üşengeçlikten vazgeçip geri döner, öyle bir dipteyim.