evden çalışırken aynalara küsmek

sabahın köründe uyanıp o kamerayı açmak zorunda kalmak insanlık suçu sayılmalı bence, saçım başım bir tarafta yüzümde yastık iziyle kurumsal hayatçılık oynuyorum resmen. toplantı bitince pijamalarla bütün evi turlayıp buzdolabıyla kesişmekten ciğerim soldu, sosyal hayatım marketteki kasiyerle sınırlı kaldı resmen. o kadar evdeyim ki yakında koltukla bütünleşip bir mobilya takımı parçası haline geleceğim diye korkuyorum.