ya inanın bazen kendimi bu adamlara psikolojik destek vermek için yaratılmış gibi hissediyorum. adamı alt tarafı nişantaşı'ndan beşiktaş'a gitmek için çağırdım, arabaya bindiğim andan itibaren bana hayatın ne kadar boş olduğunu, eski karısının ona nasıl oyunlar oynadığını anlatmaya başladı. klimayı açmasını rica ediyorum, "klima insan doğasına aykırı ablacım, cam açıp rüzgarı hissetmek lazım" diye bana felsefe yapıyor. hayır benim fönüm bozulduktan sonra senin rüzgar felsefenin bana ne faydası var allah aşkına?
deneyimsözlük kızları beni anlar, bu adamların o arabaya bindiğiniz an sizi mülakata alması falan cidden delirtici seviyede. yol boyu gereksiz sorularla beni daraltıp, inmeden beş yıldız koparmak için "siz de çok iyi birine benziyorsunuz" diyerek duygu sömürüsü yapıyorlar. inince adama direkt bir yıldızı bastım, sinirden ellerim titredi gerçekten. alt tarafı evime gideceğim yani, niye on dakikalık yolda senin varoluşsal sancılarını çekmek zorundayım ben?
