ikea montaj ekibinin pax dolapla imtihanı

hayatımda verdiğim en gereksiz kararlardan biriydi sanırım. hani parasını verelim, başımız ağrımasın, temiz temiz kurulsun diye çağırdık ama gelen ekip sanki atomu parçalamaya çalışıyor gibi bir havaya girdi. alt tarafı iki tane suntayı birleştirecekler, üç kişi dolabın başında yarım saat sessizce durup meditasyon yaptılar resmen. ellerindeki şarjlı matkaba bakışları, benim kuantum fiziğine bakışımdan daha yabancıydı.

sonunda o dolap bitti ama benim de ömrümden ömür gitti. kapaklar birbirine küsmüş gibi duruyor, çekmeceyi açarken çıkan ses korku filmi efekti gibi. bir de utanmadan abla bu modeller böyle, zamanla oturur demeleri yok mu, işte o an sinir krizinin eşiğinden döndüm. kendim videolardan izleyip yapsam yemin ederim daha sağlam olurdu, en azından kendi eserim yamuk duruyor diye gurur duyardım.