marmaray ın bozulmadan gittiği gün adak adamak

gerçekten artık fenalık geçireceğim bir toplu taşıma dramıdır bu olay. sabahın köründe o balık istifi vagona kendimi zor atmışım, rimelim akmasın diye dua ediyorum, pat diye tren duruyor ve o lanet olası anons duyuluyor. bir de utanmadan teknik arıza diyorlar sürekli, sanki biz mars kolonisi kuruyoruz da teknik aksaklık yaşanıyor, altı üstü rayda giden treni sürüyorsunuz yahu. nefes alamıyoruz içeride, havasızlıktan ve gerginlikten oksijen tüpüyle gezmemize ramak kaldı resmen.

zaten o kapıların kapanıp açılmadığı o arafta kalma süresi benim ömrümden en az 5 yıl götürüyor net. yanımdaki amcanın soğan kokan poşetinin hışırtısı sinir katsayımı zıplatırken, makinistin hiçbir şey olmamış gibi 20 dakika bizi tünelin ortasında bekletmesi tam bir sabır testi simülasyonu. hani bozulması sürpriz değil artık, asıl bozulmadan zamanında varırsam makiniste falan sarılacağım o derece psikolojim bozuldu.