popeyes şubelerinde sipariş beklerken yaşlanmak

gerçekten inanılır gibi değil, her gittiğimde kasadaki kızların o dünyadan bıkmış, hayat enerjisi sömürülmüş hallerini çekmek zorunda mıyım ben acaba? sanki silah zoruyla sipariş alıyorlar, o kadar yavaş hareket ediyorlar ki sıra bana gelene kadar menüdeki tavuklar evrim geçirip dinozor oldu sandım resmen.

bir de o kadar bekledikten sonra ekstra cajun baharatı istiyorsun, sanki devlet sırrı saklıyorlar ya da kendi çeyizlerinden veriyorlar. yok bitti, yok kalmadı deyip suratıma boş boş bakmaları beni benden alıyor, sinir krizinin eşiğinden dönüyorum her seferinde.