sgk dan emekli olmaya çalışırken ömrün çürümesi

o kadar belgeyi toparlayıp o gri binaya girdiğim an zaten ruhumun yarısını kapıda bıraktım, içerideki o kasvetli havayı soluyunca kalan yarısı da buharlaştı resmen. memurun o bıkkın suratına bakıp işlemim bitti mi diye sorarken sesim titredi, kadın sanki devlet sırrı veriyormuş gibi sessizce kaşeyle evrakları döverken ben tansiyon hapımı evde unuttuğumu hatırladım. bu gidişle ilk maaşımı harcamaya fırsat bulamadan sinir krizinden gideceğim, hayaller paris hayatlar sgk koridorları vallahi.