transfer sonrası bitmek bilmeyen 12 gün

o progesteron iğnelerinin verdiği acıdan ziyade, beyninin içinde dönüp duran "tuttu mu tutmadı mı" sorularının insanı yiyip bitirdiği, zaman kavrdıbının tamamen yok olduğu kara delik. sabah uyanırsın belirti ararsın, göğsüm şiş mi, kasığım ağrıdı mı diye kendini mıncıklamaktan helak olursun. hele o internetteki forumları okuyup "ayşe'de 3. gün lekelenme olmuş bende niye yok" diye tribe girmeler yok mu, insanı tımarhanelik eder.

evdeki tüm kaset testlere servet dökmüş biri olarak söylüyorum, o silik çizgiyi görmek için ışığın altında şekilden şekile girmek olimpiyat sporu sayılmalı. koca kişisi "stres yapma hayatım" dedikçe ağzının ortasına terlikle vurası geliyor insanın. kan testi günü gelene kadar yaşanan o ruhsal çöküş ve manik umut dalgalanmaları yüzünden oscarlık oyunculara taş çıkartırız net.