tüp bebek sürecinin psikolojiyi darmaduman etmesi

hormon iğnelerinden artık karnımda morarmadık yer kalmamışken, herkesin bana anlamsızca 'stres yapma tutar' demesinden o kadar yoruldum ki anlatamam. sanki ben sabah uyanıp bugün ne kadar stres yapsam da o embriyo tutunmasa diye plan yapıyorum. o bitmek bilmeyen 'müjdeli haber yok mu' baskısı da cabası.

doktorun o rahat tavırlarıyla bana ultrason ekranını gösterirken hissettiğim kalp çarpıntısını kelimelere dökmem imkansız. ama o bekleme süresi var ya, işte o on iki gün insanın ömründen on iki yıl falan çalıyor. neyse kızlar, o çift çizgiyi görene kadar savaşmaya ve delirmemeye çalışıyoruz, yapacak hiçbir şey yok.