uyumaya çalışırken gelen hayatı sorgulama perileri

ya böyle bi işkence, böyle bi dram yok gerçekten. yastık sanki yeminli düşmanım gibi kafamı itiyor, yorgan desen üstüme elli ton beton dökülmüş gibi eziyor ama gel gör ki gözlerde tık yok. gün boyu bilgisayar başında zombi gibi gez, toplantılarda uyumamak için parmaklarını çimdikle ama gece olunca o beyin arka planda açık kalan yirmi sekiz sekmeyi birden yenilemeye başlasın. yahu alt tarafı şalteri kapatıp gideceksin, bu neyin direnişi anlamıyorum ki.

sinirden yatakta dört yüz kere döndükten sonra kalkıp bütün evi çamaşır suyuyla yıkayasım geliyor ama parmağımı kıpırdatacak mecalim de yok. ruhum çekilmiş, bedenim iflas etmiş ama zihnim bana mısın demiyor, oturmuş 2013 yılında kuaförde yaptığım o saçma konuşmayı analiz edip duruyor. gerçekten sabır taşı olsa çatlar, ben burda duvarla bakışıyorum.