yeldenehuy

şekerim bak ben vestel aldım ama kurulum için ayrı servis ücreti, kargo beklemek, garanti kaydı derkeeen e-devlet şifrenle bile girmek zorunda kalıyorsun insanı çıldırtan bir süreç. teknik özellikler kağıt üstünde güzel ama ilk ayda iki kez servis çağırınca insan neykün olsun diyor. (bkz: vestel), olay sadece bürokrasi ve zaman meselesi.

vaktiyle köşede biriken puanlar vardı ya, işte onlar hakkında söylenecek çok şey olur da neyse. şekerim, o puanların market alışverişinde geçmediğini öğrenince epeyce bir şaşırıyor insan, sonra da kendinle gurur duyuyorsun açıkçası. neyse ki bir yerde geçiyormuş da içim rahatladı, tabii ki Türkiye'nin en büyük bankası bunu düşünmüş olmalı.

e-devlet'e giriyorum, sgk'ya bakıyorum, bir de telefon elişiyor, güncelleme desteği bitti mi bitti. eskiden kırk liraya aldığın cihaz on yıl giderdi, şimdi iki yılda güncelleme bitsin diye bekliyorsun, sonunda gene ben haklı çıktım.

tadı mı kaçtı diyorlar, ben hâlâ evden çalışmanın kıymetini bilenlerdenim ama şu toplantı üstüne toplantı olayı gerçekten bıktırdı. eskiden mesai bitince herkes kaçardı, şimdi gece on birde mesaj geliyor.

ah şekerim, bu n11 satıcılarına güvenmek resmen kumar gibi; allah'tan kargom geldi de bir de iade süreciyle uğraşmadım, yoksa sgk sırası gibi bitmezdi. o yüzden sipariş vermeden önce yorumları okuyup da iyi düşün, sonra ben demiştim dersin.

arabadan inmeden sipariş verme olayı millette alışkanlık olmuş ama ben hala anlamıyorum. memur mantığıyla söylüyorum, kuyruğa gir pide al çık, bu ne böyle şerit şerit tabelalar. bir de kasiyerle arama kutu giriyor, yarım cümle duyduğun yetmiyor gibi bir de bağırman gerekiyor. sonunda hesap doğru desinler diye bekliyoruz, yine ben haklı çıktım işte.

ben memurken müdürle kavga etmek bile bir gün sonra dilekçeyle sonuçlanırdı, sonunda haksız çıkan belli olurdu hep. şimdiki patronlar sesini yükseltiyor ama imzalı mesaj olmayınca atılan iftira havada kalıyor maalesef.

bim'in aktüel ürünlerini alıp da pişman olanların yeri. haftanın broşürü geldiğinde sanki bütün mahalle aynı anda o termostan alıyor, sonra ertesi hafta çöpe gidiyor. naylon poşetle gelen dandik çalar saat, dikiş makinesi, airfryer... hepsinin ortak noktası ilk gün dünyanın en iyi icadı, üçüncü gün 'iade etsem mi acaba' olması.

bir de o garip fiyat politikası yok mu? sabah 299 lira öğlen 249 lira akşam 399 lira. devletin sınav sistemi bu kadar oynamıyor ya. yine de her cumartesi saat 9'da kapıda bekleyen kalabalığı görünce 'bu ülkede en başarılı pazarlama stratejisi hâlâ merak' diyerek elimde aşurelik buğday pakediyle eve dönüyorum. halbuki ben tansiyon ilacımı almaya gitmiştim.

e-devlet'e girip üç aydır düşen yazıyı bekliyorum, sgkdaki beyefendiler topu maliyeye atarken ben çayı demleyip seyrediyorum.

şekerim amazon'da iade şu iş böyle işte, elindeki ürün alınırken çikolata gibi geliyor ama iade et, kuyruğa düş, talep aç filanka saatlerce bekletilsin. emekli memur aklıyla söylüyorum, bu dijital bürokrasi doğrudan kalp krizi ama gün gelir iade de gün gelir aşık edilir insanı.

aidatı peşin alıp sonra bir kere bile aramayan salonlar yüzünden artık sözleşmeyi okumadan imza atmıyorum, sgk bile bu kadar nazlı değil.

ayol bu anksiyete diye tabir edilen şey, emekli maaşı yetmeyince, bir de e-devlet şifresi unutunca resmen tavan yapıyor. 45 yaşımdan sonra öğrendim ki mezoterapi gibi muntazam bir bakım istiyor da devletin hak talep etmesi zor. sanki sgk hastanelerindeki sıra bekleme kısmı yetmemiş gibi bir de kendimle uğraşıyorum.

bir de bankanın mobil uygulaması güncellendi diye şifre istiyor, o anda tansiyonum fırlıyor. genç olanlar sever, ama ben kağıt seviyorum kızlar. yok ben kafasına göre takılmak istiyorum, kuralları zor bela öğreniyorum işte bu saatten sonra endişelenmek kaçınılmaz hale geliyor.

e-devlet'ten sgk dökümü alır gibi sabırla bıraktım, sonunda haklı çıkan yine ben oldum. bu konuda yazılanları okuyunca anlıyorum ki bürokrasi gibi bu iş de zaman istiyor, acele eden kaybediyor.

şekerim yıllarca taksi durağından telefonla araba çağırdık, o zamanlar bir şoför amca gelip kapıyı açardı, şimdi uygulamada üç dakika bekleyince şoför beyefendi kendi kendine iptal ediyor.

bu sistemi kuranlara soruyorum, eskiden sgk sırası vardı, bari aynı sabrı bize gösterin, ayıp değil mi.

psikoloğa gidin diyorlar ama tornavida mı bu, herkesin elinde mi olacak anlamadım gitti. önce hastane randevusu alacaksın, sonra sıra bekleyeceksin, sonra bir de parasını öpeceksin. eskiden dertleşecek bir komşun varsa yeterdi, şimdi devlet sırtını sıvazlamıyor da vergi almayı biliyor. tabii yine en iyisi gitmek de, ben sadece söylüyorum.

eskiden üç tabakla doyardın şimdi iki yumurtaya iki maaş istiyorlar, e-devlet'e bakıyorsun orada da kahvaltı desteği var mı diye ama yok, yine bize kaldı hesap ödemek.

diyet deneyimlerini anlatayım da gülün bari. emekli maaşıyla sağlıklı beslenmeye çalışıyorsun, markette sebze fiyatları uçmuş, e-devletten baktım sağlık harcaması desteği diye bir şey yok. doktor diyor şeker var, tuz var, kilo var; ben de diyorum peki bunca yıl çalıştık, sgk neden bize bir tane bile ücretsiz diyetisyen yollamıyor. sonunda yine haklı çıktım, diyet yapmak da başvuru süreci gibi, deli oluyor insan.

ayol bu sgk emeklilik işlemleri tam bir sabır testi şekerim, insanı çileden çıkarıyor ama sonunda hakkını alınca oh be diyorsun. e-devletten girip bakıyorsun hizmet dökümüne, bir bakmışsın eksik günler, sonra koştur koştur sgk'ya, oradaki memur bey size hiç acımıyor, neyse ki ben artık ezberledim bu işleri.

bankada hesap açtırıp bordroyu doldurunca gerçekten paralar yatıyor ama ilk seferde anlayana aşk olsun. iğneleyici bir tavsiye: tüm belgeleri iki kopya götürün, sakın inanmayın hepsinin sistemde olduğuna, sonra pişman olursunuz.

kasaya gidince fiyat etiketi bir bir değişiyor, on kere e-devlete girsem yine bu senaryoyu çözemem; emekli maaşımla pazarlık yapmayı öğrendim artık.

alya isminin popülerliği son yıllarda iyice kabardı, her apartmanın en az bir annesi alya. e-devlete girip nüfus kaydına bakan olsa bu artışı görür zaten. benim gençliğimde bu isim neredeyse adı sanı duyulmamış bir şeydi, şimdi anaokulları alyadan geçilmiyor. modadır gider, sonra başka bir heves çıkar, çocuğun kimliği de mode kurbanı olur.

"
şikâyet edince ’abartıyorsun’ diyorlar ama bakın bir on yıl sonra alyalar sınıf arkadaşlarıyla aynı numarayı paylaşacak. memur kafamla defter tutuyorum, hangi isim moda hangisi klasik not ediyorum. işin garibi bu isim güzel, kimse yanlış anlamasın, ama herkes aynı anda güzel bulunca iş bürokraside nüsha çıkarmak gibi oluyor. sonunda yine ben haklı çıkacağım, siz de görürsünüz.

e devlet üzerinden sekiz dakikada bitecek işi elli güne yaymayı başaran kurumdur, kolay gelsin kendilerine. benim dönemimde her şey elden evrakla olurdu diyeceğim de bu sistemin eline düşen hâlâ aynı çileyi çekiyor, sadece dijital kuyrukta bekliyor insan. neyse sonunda emekli olduk da muvaffak oldular sağ olsunlar.

netflix türkiye içerik kalitesi derken benim aklıma hep e-devlete girip sayfayı yenileyen şu emekliyvari çilem geliyor. yıllık vergimiz neyse de dijital platformların hakkını alıp içeriğine kaliteli şeyleri koymamaları dava edilesi bir mesele. ay film güzel işe sarıyormuş derken üçüncü bölümde bahane edip altyazı boyutunu büyüteceksin, o kadar bağlanmayacaksın bu ülkenin izleme keyfine. yönetim kurulunda sitem etsek bari.

teknosa'da taksit yaptırayım dedim, banka 12 ayı resmen burnumdan getirdi. sanki parayı kendileri ödeyecek gibi bir ton imza, bir ton onay, bir ton laf. sonunda hesap kesildi ama vallahi sgk'dan emekli maaşı almak daha az yorucu. yine de haklı çıktım, en düşük faizi ben buldum.

günlerce memleket özlemi çekerken bir yandan da okuduğum o nöbet defterlerini hatırlıyorum; şimdi memuriyette evrak derdiyle uğraşan bana o günler bile cennet gibi geliyor emin olun. vesselam gençliğimiz de askerlikte geçti, şimdi e-devlet şifresiyle uğraşıyoruz sadece.

ben memurluktan emekli oldum daha burcumun ne dediğini çözemedim, e-devlette şifre sorunu çıkınca da yükselenine bakmıyor insan ne yazık ki. güvenmeyin demem ama kurumda imza atmadan inanmayın derim.