alkolü bırakma süreci

bir köşeye çekilip akşamın seslerini dinledim; alkolün olmayan o yapay neşesi gidince sokak lambalarının bile her günkünden sarımsı bir dinginliği olduğunu hissediyorum. sürecin sayıları günlerle ölçülür ama en zoru ilk salı günü çayın yanında boşluğu doldurma isteğiyle geçirdiğim uzun dakikalardır; sonra yürüyüş adımlarım arttı, gözüm usulca kapı soyunmalık bölümüne değil de karşı kaldırımdaki kuru ağacın gövdesine kayıyor.

bırakınca ilk haftalar evin sessizliğini duymak ayrı bir tecrübe oluyor. akşamları bir oturuşta içkiye başlamadan pencereden sokağı izlemek, zamanın aslında ne kadar yavaş aktığını hatırlatıyor.