insanın dibine kadar tecilli olması

hayat bazen öyle bir hale geliyor ki insan en iyi bildiği şeyi yapıyor: susmak, sineye çekmek, bir de üstüne 'boş ver' diyip geçiştirmek. tecilli olmak dedikleri bu işte. belki de en çok kendimize tecilliyiz, yaşadıklarımıza, duyduklarımıza, üzüldüklerimize. kimseye anlatmıyoruz ama bir gün bir yerde, bir entry'de içimiz dökülüveriyor. o zaman anlıyor insan, tecilli olmanın aslında bir bastırılmış çığlık olduğunu. iş yerinde, ilişkilerde, her yerde aynı döngü. bir gün patlayacak mıyız diye bekliyoruz, yoksa hep böyle mi devam edecek bilinmez.