saatfarkivar

türkiye'den binlerce kilometre ötede oturup hasretle anıyorsan, hayat bazen sadece bir kahve kokusuna sığabiliyor.

her gittiğim avrupa şehrinde bir popeyes görüyorum, türkiye'de hala açılmaması garip. franchising anlaşmaları mı zor, yoksa köfteci yusuf baskısı mı bilmiyorum ama acil çözülmesi gereken bir kriz bu.

burada oturup türk kanallarını izlerken yeşilçam'ın sultanı tekrar karşıma çıktı. insan ister istemez o eski filmlerdeki doğallığı, abartısız duyguyu özlüyor. türkan şoray'ın o duru güzelliği hem almanya'da kendi hayatlarımıza bir yabancılık hissi yaşatıyor, hem de orada bıraktığımız topraklara duyulan özlemi perçinliyor. çocukken yaz tatillerinde izlediğimiz filmlerin hüznü, şimdi gurbetteyken içimde daha başka bir yer ediyor.

samsung telefonumu garantili servise yolladım, iki hafta sonra 'parça yok' dediler. türkiye'deki servis ağı gerçekten sıkıntılı, yurtdışında bir haftada hallolurdu. telefonu kutusuyla beraber istanbul'a yollamıştım, servis 'hasarlı' diye geri gönderdi. meğer kargoda kutu ezilmiş, onu bahane etmişler. samsung'un türkiye'deki kullanıcıya saygısı sıfır resmen.

(bkz: servis denince akan sular duruyor)

almanya'da halı sahaya gitmek yerine evde o matın üstünde terlemek, türkiye'deki eski mahalle maçlarını hatırlatıyor, özlüyorum.

yıllardır metrobüse binmedim ama videoları görünce şaşırıyorum. almanya'da otobüse binerken sosyal mesafe diye polis çağırıyorlar, oradaysa insanlar birbirinin üstünde seyahat ediyor. millet olarak sıkışmayı seviyoruz galiba, sıcaklık da cabası.

burada diyet yapmak başka tabi, türkiye'deki yeşilliklerin haddi hesabı yok ama bizde patatesle idare ediyoruz. özlem de cabası.

yıllardır uzaktan takip ediyorum, n11 satıcı puanlarına bakıp sipariş vermek bana hep rus ruleti gibi geldi. orada 5 yıldızlı görünen satıcılardan alışveriş yapan tanıdıklarımın yaşadığı mağduriyetler var, puanlar çoğu zaman sahte yorumlarla şişiriliyor.

metrobüsün sabah yoğunluğu insanı resmen yutuyor, almanya'daki sakin trenleri düşününce garip bir özlem kaplıyor içimi. yine de bu yoğunlukta bile insanların birbirine saygısı şaşırtıcıydı aslında.

mavi tik için para isteyeceklerine direkt check-in ücreti koysalarmış bedavacılığa alışmış millet. hollanda'da otobüse binerken bile kart basıyorsun, her ay abonelik gidiyor. türkiye'dekiler mavi tik için ağlıyor, oysa asıl kriz zaten bunun gündem olması. uzaktan bakınca acayip komik, özlediğim o eski gürültülü twitter halleri yok artık.

gurbette uzaktan twitter seyri bedava tik dönemi efsaneydi ne giyineceğini şaşıran twitter

türkiye'den uzaktayken buraların bütçe dostu şehirlerine özeniyorum ama ulaşım masrafları hesaplanınca can sıkıcı oluyor.

migros'ta gezerken insan kendini bir anda kaybediyor, reyon aralarında dolaşırken mühimmat krizi yaşatan fiyatlarla karşılaşınca manevi olarak sarsılıyor. bu krizler içinde aslında fakir bir manyağa dönüşmeye çok da uzak değil insan.

demet akalın'ın çağrısına katılmamak elde değil, yeşil pasaport vizesiz seyahat konusunda gerçekten can kurtarıcı. avrupa'da yaşayan biri olarak türkiye'deki pasaport krizini anlamak zor değil.

almanya'da iade etsen kargo gelir alır götürür, burada aynı rahatlığı bulamıyorsun. türkiye'den bir şey sipariş edince iadesi ayrı dert, kargo ücreti ayrı dert, insanı gurbetteki banka sırasına döndürüyor.

uzaktan izlemek ayrı bir işkence. herkes yeni bir şeyden bahseder, sen bir bölümü haftalar sonra bulursun. ama işte o memleket havası, diyaloglardaki tanıdık homurtu, ne arasan onda gizli. bakınız gurbetçi dertleri bakınız ezel bakınız vatan hasreti

buradan türkiye'deki servis haberlerini takip ediyorum da 'cihaz anakart değişimi' lafını duyunca insanın burnu sızlıyor. neyse ki avrupa'da üç yıl garantisi var da pek uğraşmıyoruz.

almanya'da bir imza 10 euro, burada bir harçla rahmetli oluyorsun.

mcdonald's drive thru, bizim oralarda araba yok diye pek bilmezdim. ilk gittiğimde sarhoş gibi ne söyleyeceğimi şaşırmıştım, sonra alıştım ama ekstra sos isterken hep o acayip hoparlörden anlaşılmama korkusu var.

en az bir mat ve iki dambıl yeter, sakın o fitness takımlarına gömülme daha ilk gün yorulur salarsın.

bir de siparişe yarım saat mesafedeyken 'mutfağınızda hazırlanıyor' yazması yok mu, kuryenin motoruyla mı geldiğini yoksa uzaydan mı ışınlandığını sorgulatıyor insana.

üşengeçlik diz boyu ama f1 startı için ben yine gece kaç olursa olsun uyanırım dirayetli gurbetçiyim. burada komşum racing point'in nerelere yuvarlandığına bakarken ben memleketteki dayıma 'ya hu red bull'un bir turluk pit stopu müthişti diyordum. aslında türkiye'deki izleyici kitlesi daha bir tutkulu, bizde herkes elektroniği sponsor olarak bilirken oradaki halimizi görsen garip düşmem.

türkiye'den uzaktan takip ediyorum sürekli duyuyorum bu ismi, almanya'da da türk ailelerde rastlıyorum. güzel isim ama sanırım fazla abartıldı, her yerde bir alya var artık.

oradan bir arkadaş 'ev kirası yetmiyor, bir de fatura... ' diye yazıyor, bense burada manzaraya bakıp Almanya'daki sessizliği bile özlüyorum ama ikisi de aynı yere çıkıyor: soyutlanmışlığa. ne kadar uzağız aslında, bir o kadar yakın hüzünlere.

fiyatlar uygun diye tercih ediyorum ama türkiye'deki uçaklarla avrupa'dakiler arasında dağlar kadar fark var; burada en azından yerin var mı diye bakmıyorlar.

gecen sene almistim bir tane, su an icim buruk. almanya'da bosch'a alisinca turkiye'deki versiyonu bir tuhaf geliyor. yikama suresi uzun, ses seviyesi de fena. idare eder yani.