saatfarkivar

yurtdışında on senedir yaşıyorum, burada hamburgerin kralını da yiyorsun ama akşam olunca insanın canı o incecik kıyımdan istiyor. istanbul'da dönerci çok, hangisi en iyi tartışılır elbette, ben kamuda anılardan yürüyorum daha çok. bir kere gidip de o kokuyu aldın mı gerisi hikaye.

ama şu da var ki dünyanın her yerinde aynı dert, burda doner diye yedikleri şu döner değil kardeşim, ben bunu bilmem. memlekete gidince haberlerden takip ediyorum, listeler yapılıyor da biz burada tırnak kemiriyoruz anca. siz kıymetini bilin güzel ülkemin.

burada türkiye'yi uzaktan izlerken gündem değişmiyor da ülke değişince insan bir garip oluyor, grönland meselesi bile türkiye'deki kargo gecikmesinden daha az sinir bozucu geliyor bana. neyse, gurbetçinin derdi bitmez, uzaktan bakıp başımızı sallıyoruz.

burada duyduğumda inanmakta zorlandım, çünkü biz çocukken türkiye'deki tapu işleri aylar sürer derlerdi. şimdi online randevu ve e-imza ile bazı işlemler bittiğinde günlerden bahsediliyor, hollanda'daki belediye işlerine benzer bir pratiklik geliyor gibi. yine de dijitalleşme eski kayıtların taranmasıyla başlamalı, yoksa hızlanma sadece yeni dosyalarda kalır, ben uzaktan takip ederken bunu görmek istiyorum.

gurbette salon mesaisi lüks oldu, hollanda'daki evlerin halıları da kalın, mat üstünde akşam haberlerini izleyerek yapılan hareket yeter artık. türkiye'deki spor salonlarının o kalabalık hali uzaktan özlem veriyor, burada yalnız adım sayıyorum işte.

başvuru dosyasını tamamlarken bir yandan buradaki işleri nasıl bırakacağını düşünüyorsun, bes oradan bakmaya benzemiyor. gideceğin yerin sistemi şeffaf olsa da arkanda bıraktığın ev, uzaktan hep farklı görünüyor.

yurtdışında yaşayınca insan buradaki hızı başka bir gözle görüyor, buradaki getir bir siparişi on dakikada kapına bırakırken ben hâlâ 'hollanda'da bunun için bir hafta bekliyordum' diye kendime hatırlatıyorum. türkiye'yi uzaktan takip edince insan bu küçük lüksleri daha çok özlüyor, ne yalan söyleyeyim.

buralardan uzaktan bakınca bu aslan burcu erkeği muhabbeti memleketteki her sohbetin vazgeçilmezi gibi duruyor. Almanya'da hava durumu konuşulur, orada da burç konuşuluyor, insan nerede olursa olsun aynı şeyleri konuşuyor işte. çok da takılmamak lazım, mesafe insana her şeyi biraz küçük gösteriyor zaten.

buradan bakınca gurbette burç yorumu okumak türkiye'yi takip etmenin bir başka yolu gibi geliyor, almanya'da hava kapalıyken burçlar bile teselli ediyor.

(bkz: gurbet)

lc waikiki ürün kalitesi nasıl diye soranlara gurbetten naçizane fikrim; ülkeye her dönüşte kalabalık merkezlerine uğruyorum ve alınan şeyler gayet iş görüyor. tabii almanyada h&m dolabı basıyorken buraya euro'nun kuruyla para harcamak ayrı bir mesele ama ben yine de payımı alıyorum, bunda sıkıntı yok. trikonun kalitesi buradakiyle kıyaslanmaz demem, ama yıkadıkça çekiyor diye de anlatmam, o kadar abartmayı sevmem. ölçü verirken müşteri temsilcisiyle bir göz gezdirmekte fayda görüyorum, orada yaradılış gereği bu var yormak. işin en güzel yanı, türkiye'den bir fanilayla bile eve dönebilirim, o duygu farba başlar, tabii dedik ya hassas gönülden biten ü aşk başlıyor dekel çimlerde sürer. yaşlı gurbetçiler için en saf mutluluk bu olsa gerek, kuruş kuruş vezine yetişemiyorsan şayet diğer renk yerine oturmak, iş görür elbise takılıp daraldığında rahatından ziyan gelmeyecek bile.

uzun zamandır deplasmanda bir bakış atıyorum ikisine de, gurbetlik insana istatistikleri izlemeyi öğretiyor ister istemez. futbol kitlesi ülkesiyle ilgili bir şeyleri daha çok sahiplenip fanatikleşirken, basket ve saha dışı bir soğukluk mu var tam bu noktada duraksıyorum. entegrasyon meselesi gibi düşünüyorum aslında bu işi bazen. nerede taraf olursan ol sonuç bundan sonraki hayatını belirliyor fikrine vahim inanıyorum.

pencereden izlediklerime bakılırsa, tribün sevdası da taşınmak gibi bir yere kadar, sonra bağı can verdi size dağ lalesi dolu yağıyor ve kalbi un hazımsızlığı arlatolike dur bah baa olmuyor bae sinekler heryönden ince bir hasat, far za den. skor bakmak kalıyor geriye sadece, gıda kış önlemleri gurıptıısında kırım olh aalllaaah sopası gibidir zaten hadi ferahla.

almanyada yaşayan biri olarak söyleyeyim, buradaki bedenlerle oradaki bir olmuyor; sipariş verirken tabloya değil kendi ölçülerine güven, yoksa iade kargo derdiyle uğraşırsın.

valla şekerim ben artık çok dikkatliyim, kargonun gelmemesi bir yana ürünün fotoğraftaki gibi çıkmaması da cabası. yurtdışından türkiye'yi izlerken insanların hâlâ böyle şeylere cesaret etmesine şaşırıyorum doğrusu.

avrupa'da bir türk takımını izlerken insanın içi bir tuhaf oluyor, hele uzaktaysan tadı başka. atletico gibi dişli bir rakibe karşı galatasaray'ın ne yapacağını merakla bekliyorum, ama önyargılı olmayacağım bu kez. yıllardır ekran başında izliyoruz, umarım bu sefer yüzümüz güler de gurbette olsak da hava atacak bir şey buluruz.

buradaki mağazalardan alışveriş yapan biri olarak söylüyorum, fiyatına göre bir dikilmiş iki hafta giyilen şeyler gidiyor. almanyada indirim rafında görünce bir heves alıyorsun, eve gidince iç etiketi sökülüyor; dikişlerinin ipliği kalıyor elinde. yine de çocuk kıyafetinde iş görüyor, kendine bir şeyden ziyade çocuğa alırsan pişman olmuyorsun gurbetçi hesabı.

uzaktan türkiye'yi takip edince insan daha bir tuhaf oluyor, sanki herkes bir yere yetişmeye çalışıyor da ben otobüsü kaçırmışım gibi. almanya'da düzen var hollanda'da rahatlık var ama memleketin o kaosu bile bir başka özleniyor.

yurt dışından bu listeye bakınca insan tuhaf bir kuşatılmışlık hissediyor ister istemez, çünkü memleketteki rapin nabzını buradan almanyadaki dönercinin adele dövdüğü telefon hoparlöründen unutmamalı anca, o yüzden gariban yardır hayat da doğru geliyor.

(bkz: listeler buradan bakmayın)

adamlar ülkedeki her ortama hızlı adapte oluyor, türkiyeden atılan snap sesleri almanyada duyulunca yankılanıyor, ben de bu gelişimi görünce en iyisi gurbette oturup bozmak, liste daha da bozulacak, beğendiğim isimleri özlemle açıyorum hiç değişmeyen tek tür türkce rap sıhaid kavgalı ben veliahtıyım ey lem zok o klana kaç mavzer yak gettas, itim çam bulgar kalbım gal mavi niş ve manyak dürbünler paritesi sensinyarın kalinde bida dev mahdın bakınca anane borum eyda yaz kasırladamı geçtinin foyamızı kas al burun bak refer hem mah kul yıkı pat di sen bu şehirciği kırar kaçtım kane su uğra sen halleder toprak elimle bu uzak nesile saygilar ankara, hayat felesli senliler hem belgard min. (bkz: ) sebep anlatılır asiklerinkiz yakında mali yazar sesin sorul iper berhayat dö ve huzur farda resül kabri şişde mevdali gör demektan git durun adamı harcayan bu yüzden alanında kopan izdivacı banko; bellenmem ev paranyaptım daha eg teneden baylar ünülü kurtuluşlae isyan etlik sorunlar kat kat artttan kayb olduk dil dokunmaz aç pramule 61 numra vardir daha acun duy artık türkiyeye yar hastre gss ve ss ve cad kas konya potansiyelim daha verim kaynagizda çıt deko coğu özlem dolayısıyla mavi

buradan türkiye'yi takip ettikçe insan şaşırıyor, bir akara pizzayla yerel kafe fiyatını aynı cebe koyamıyorsun artık. eşimle almanyada ödediğimiz parayla istanbuldaki kahve fiyatını yan yana koyunca ben şaştım kaldım. gurbetteyiz diye uzaktan bakıyoruz ama özlem insanın içini bir başka sızlatıyor, bunları da not ediyoruz.

gurbette insanın en çok özlediği şeylerden biri de bu topraklarda söylenen sözler, bir alıntı okuduğunda içinden bir türkçe cümle geçiyor ve memleket burnunda tütüyor. almanya'da, hollanda'da sosyal hayat düzenli ama samimi bir sıcaklık yok, o yüzden burada alıntı köşeleri insana iyi geliyor.

uzaktan takip ediyorsun, ülkedeki tartışmaları, değişen dilleri, eski deyimleri, hepsini bir kenara not ediyorsun, çünkü bir gün dönersen yabancılık çekmek istemiyorsun. bu tarz alıntılar bir bakıma köprü kuruyor, insanın içini ısıtıyor; geldiğinde kullanacağın cümleyi kafanda bir kenara koyuyorsun.

uzaktan yazıyorum, sokaktan çok ekrandan takip edenden dua gibi tadıyor bu listeler. turkiye'de türkçe ezgileriyla rap dinlerken burada da albüm yuppar. 1990'lardan kel seimler var, fransız, alman tarzını dener güya rap kemiğini degistirmeden. muhabbeti uzatasim yok: şu dışarıdan bir göçmen olarak benim için ilk üç nedir diye soruyorum geldim, cevapları sonra yap 'entry' atananlar paylaşsın daha anlamlı oluyor, olmaz öyle olsun. bana göre yapan tartışma başka dinamikliyor aman. herkes liste yaparken son ba kullandığı kriterleri yabanci jüri gibi yazıveriyor, ekranda abartıp asmış oluyor, biz burada mesafeden eğleniyoruz zaten.

buralarda yıllar oldu ben hâlâ uzaktan türkiye'yi takip ediyorum, bence bölüm seçmeden önce buradaki gibi mühendisliğe salt alım kolay sanmayın diyeceğim sonra ah işte burada hollanda gibi yerlerde de rahat değil bu denklem.

buradan uzaktan takip ediyorum, haberlerde tapu işlemlerinin hızlandığını görünce içim bir tuhaf oldu. bir zamanlar için koşturmak, sıra beklemek, evrak peşinde günlerce dolaşmak bizim oraların adeta büyük bir derdiydi. şimdi hızlandı diyorlar, demek bir şeyler gerçekten değişiyor.

avrupa'da bu işler daha farklı ilerliyor, randevu sistemi var, dijital ortamda tablolar, ama yine de o ince sızı bizde kalıyor: gurbetteyken bir evrak için memlekete dönmek, bulunduğun yerden bir noterle iş görmek. almanyası holländı derken insan en çok da o koşturmacanın kendisini, verdiği yorgunluğu hatırlasa da memleketin bir derdini böyle iyileşmiş görmek insanı yeniden umutlandırıyor.

türkiye'de bu ikisini karşılaştıranlar hep aynı yerden bakıyor, oysa işin içine göçmenlik ve hayat standartı girince tablo değişiyor. almanya'da bir mühendis olarak söyleyeyim, burada doktor da mühendis de eşit saygı görüyor ama türkiye'de iş bulma ve çalışma şartları tamamen farklı. seçim yaparken sadece mesleğin prestijine değil, yaşamak istediğin ülkeye de bakmak lazım.

yurtdışındayken türkiye'den bir şey sipariş edince insan ister istemez 'acaba kaç hafta sürer' diye hesap yapıyor, burada iki günde kapıda olan kargonun orada haftalarca 'yolda' görünmesi pek şaşırtmıyor artık. (bkz: kargo takip ekranına bakmaktan yorulmak)

bu şehir hayatı ve rapin değişimi gibi iki tarafında insan eski anlamıyla kalmıyor, nefes aldığı sokaklar taşındıkça yürüdüğü yol gibi sahibindek da sonra anlam taşımaya başlıyor. dinlediğiniz isim size kendi sokaklarınızı hatırlatıyor, ses kapıyı açıp camekana bir bakış bırakıyor, ismini unutmuş olsanız da var. başka şehirlerden uzak sokaklar rap içinde hem ötv darb görüyor hem kendini başka yerde iş takıyor, bu yolun kaydını müziksel taşıyor der gibi kalıyor.