alt tarafı şarj soketi temassızlık yapıyor diye götürdüğüm telefonu, sanki üzerine tırla çıkmışım muamelesi yaparak karşılayan yerdir burası. kapıdan girerken o bankodaki arkadaşın yüz ifadesini görseniz sanırsınız steve jobs'ın kayıp torunu, o derece bir ego, o derece bir yukarıdan bakış.

bir de utanmadan kullanıcı hatası deyip fahiş fiyat çektiler, hani telefonu duvara fırlatıp stres atan influencer tayfadan olsam içim yanmayacak. sonuç olarak sinir krizleri geçirip o telefonu yaptırmadan çıktım, şimdi elimde hem bozuk hem de manevi olarak kirlenmiş bir cihazla bakışıyoruz.

sabahın köründe kalkıp sırf müdür bey görsün diye rimel sürüyorum ama altımda üç gündür yıkamadığım o meşhur pijama var, tam bir bel üstü paris bel altı şırnak kombini yemin ederim. toplantı bitince direkt yatağa atlayıp kamerayı kapatıp ağlamak seansı yapıyorum, bu kurumsal hayat bizi yedi bitirdi kızlar.

uykudan yeni uyanmış kadının yüzünde bir kilo makyaj ve üstünde o tüylü ipek sabahlık ile salınması beni benden alıyor. biz sabah kalkınca savaştan çıkmış gibi geziyoruz ortalıkta, filiz akın ise sanki kuaförde uyumuş gibi kalkıyor yatağından pes doğrusu.