deprem korkusu

gece yatakta yatarken bir tık sesi duysam irkiliyorum, camdan dışarı bakıyorum, sokak lambası sallanıyor mu diye. şehir hayatında binalar birbirine o kadar yakın ki, birinin hıçkırığını duyup karşı komşunun zannetmek mümkün, hele taşındığım her semtte ilk baktığım şey kolonlar oluyor.

gündüz herkes koşturmacada, akşam olunca sessizlik çöküyor ve o zaman başlıyor zihnimin gıcırtısı. yapacak bir şey yok, deprem çantası kapıda duruyor, umut da öyle.