depresyona girince kakül kestirmek

yahu insan neden dibe vurduğunda çözümün makasta olduğuna inanır ki? ruhum çekilmiş, yataktan çıkamıyorum ama o an gelen beni baştan yarat perilerine kanıp kendimi o koltuğa atıyorum. sonuç tabii ki hüsran, sonuç tabii ki o kuaförün yapmacık iltifatlarına rağmen eve gelip ağlama krizi.

sanki o saçlar gidince toksik eski sevgili, ödenmeyen kredi kartı borçları ve varoluşsal sancılar da uçup gidecek. yok öyle bir dünya maalesef. şimdi hem depresyondayım hem de alnıma yapışan o saçma sapan tutamlarla uğraşıyorum, resmen dertlerime dert ekledim tebrikler bana.