metrobüste sabah trafiği

sabah yedide metrobüse binmek, hayatın en ağır dersi gibi; gözlerim yarı kapalı, insanlar birbirine değmeden ayakta durmayı başarmış. içimden ağlamak geliyor ama işe gitmem gerek, o yüzden pencere kenarında kendi hayatımı düşünüyorum. bir gün metrobüs işleyişine gerçekten kızacak enerjim bile kalmıyor, sadece sessizce varım.
(bkz: metrobüs felsefesi)