kemal sunal

bazen içim daraldığında açıp izliyorum onu, gülüyorum neyse ki eski filmlerde bile bir şey bulup gülüyorum, insanın içini bir süre hafifletiyor. ama sonra film bitiyor, o yalnızlık geri geliyor, şu iş hayatının acımasızlığına bir ömürlük gülümseme geri gelmiyor. iyi adamdı, sadece gülümsetmekle kalmıyordu, bize de bir şeyler bırakıp gitti.
(bkz: şabaniye)
keşke dediğim anlar filmlerdeki gibi eğlenceli bitseydi, ama burada hayat daha sert ve hasta ediyor.