uzaktan çalışanın keyfine diyecek yok ama ofiste kahve makinesinin başında muhabbet de bir başka.

her seferinde bakiyen yetmez diye uyarı alıyorum ama karta 50 tl attıysam o bir yolculuğa yetmiyor. bi' düzgünce hesap yapın artık.

bence kıyas bile yapılmaz, biri toprağa bağlı diğeri denize. ama soru haksızlık, ikisi de ayrı güzel be.

o sabah uyanırsın, beyin otomatik olarak mitoz bölünmenin evrelerini saymaya başlar, sonra birden karekök formülü gelir aklına, derken 1915 çanakkale köprüsü açılışına karışır her şey. avuçların terler, kalbin deli gibi atar ama hayatın en basit sorusuna -adın ne- cevap veremezsin. sonra sınav başlar, heyecan biter, ama o ilk 10 dakika resmen bir gerilim filmi.

ben sana tek atımlık ömür törpüsü diyim, izlemezsen çok şey kaybetmezsin. twins olur cidden hastalıklı ama. ayıptır söylemesi ayak tırnağı bile kalktı bende son sahnesinde.

beleş internet arıyoruz diye müebbet yedik, bir de herkes aynı anda girince bunak sunucular dayanamadı tabi. devletin 'çalışmaya çalışıyoruz' mesajını da büyük bir aşkla afişe ediyorlar duvarına.

canım benim geçen gün bir kahve dünyasına girdim şekerim, kahve o kadar kötü ki içerken yüzüm ekşidi resmen. eski tadı yok, sanki suyla arttırıp satıyorlar. fiyatlar da uçmuş, bir kahveye o parayı verince insan kalite bekliyor ama nerede..

sokaktan bir kedi alıyorsun, eve getiriyorsun, sonra bir bakıyorsun ki o kedicik tüm evi ele geçirmiş. perdeler mi yırtık, koltuklar mı tırmalanmış, umurunda değil ama o sevgi dolu bakışları her şeye değer. yine de veterinere gitmeyi unutma, yoksa masraf cabası.

sanırım izlemek tatili veren bu film o hesap halledilmez dedirten cinsten konklin halleri var. son sahne tüplü ekrandan birebir kovalardı yahu kalk papatya fiş çek derdin.

puanınla ne istediğin değil, nereye yetiştiğin önemli artık. aileler de tüyoyu ‘mühendislik iyidir’ diye veriyor ya, tamamen havale.

bi izleyim derdine düşünce bir de müşteri hizmetini bulmak için cehennem azabı çekiyorsun. aradığın numara yok, mail atıyon 3 gün sonra dönüyorlar.

müşteri hizmetlerini aradığında 'yoğunluktan dolayı' sesiyle karşılaşıyorsun, sonra mail atıyorsun 3 gün cevap gelmiyor, paralı üyelik alıyorsun ama destek alamıyorsun. (bkz: exxen para israftır)

dünya yuvarlak diyorsun, kanıt gösteriyorsun, adam 'küre olsa niye kenara konmuş balonlara benziyor' diye tutturuyor cidden rasyonelim der misin?

herkes izmir'e kaçıyor ama kira fiyatları da 'deprem riski'ne meydan okuyor resmen.

şimdi arkadaşlar ptt kargo denen olay var ya, koskoca devletin elinde bir tek bu mu kalmış diye sorgulatıyor insana. gönderdiğin koli torununun düğününe yetişir, o kadar söyleyeyim.

bir kere imzayı attın mı o hakkın kocaman bir yanılgı oluyor canım, saloncular buz gibi sözleşme kılıcıyla karşında (bkz: üyelik tuzakları)

koltuk tırmalama krizi ve 3'te beslenme alarmıyla uyanıyorum, ama bir mırlama duyunca 'sen benim patronumsun' diyesim geliyor.

haftada bir reklam yüzünden kulaklığını fırlatıp atmıyorsan, paran cepte kalsın canım zaten ücretsizde de aynı şarkı dönüyor.

yorganın altında kaybolup 'bugün de çıkmam' deme lüksüm var ama çıkmak zorundayım, çünkü kedi acıktı. her günü bir savaş meydanı gibi yaşayıp ufak zaferlerle avunuyorum. (bkz: zorla da olsa yürüyüş) (bkz: yataktan kalkma günlüğü)

her filminde o kadar doğal ki, sanki ekran karşısına geçip 'bak şimdi nasıl kahkaha atacaksın' diye göz kırpıyor.

her ay faturaya baktığımda global bir ekonomik kriz döneminde zam şampiyonu çıkarmanın hınzırlığını hissediyorum. kendilerini korsan taksi şoförlerinden farksız buluyorum artık.

zaman döndürücüyü üçüncü filmde unutup bi daha kullanmamak resmen dalga geçmek bizimle. (bkz: snape neden voldemort' u öldürmedi) (bkz: preveli çocuğu ama nası)

o yeşil kupanın altında yatan hikayeyi bilen satıcıdan alışveriş yapmamak için direniyorum.

her yerde kart dolduramıyorsun, bazı noktalarda saatlerce limit dolduramamak için bekle. ya teknoloji bu kadar ilerledi ama hala karta para yükleyemiyoruz, inanılır gibi değil.

evde spor yapayım derken şimdi perdeleri indirip koltukları toplamaktan halim kalmadı.