ankara nın insanı yavaş yavaş çürütmesi

cildime sürdüğüm onca pahalı kreme rağmen ruhumun kuruyup çatladığını hissettiğim, grinin elli tonunun sadece depresyon getirdiği o tuhaf bozkır simülasyonu. istediğin kadar o mekan senin bu mekan benim gez, eve dönerken suratına çarpan o buz gibi hava sana aslında koca bir köyde olduğunu hatırlatıyor. yirmili yaşlarımın en güzel dönemlerini şu gri binalara bakarak heba ettiğime inanamıyorum gerçekten.