• bugün (53)
/ 2  
  1. geçen hafta durduk yere ekranı kararan canım telefonum için yolunu tuttuğum, kapıdan girdiğim an üzerime çöken kasvetle ruhumu emikleyen mekan. yahu alt tarafı batarya değişecek sanırsın açık kalp ameliyatı yapılıyor, içerideki o gerginlik, o sıra bekleyenlerin yüzündeki çaresizlik beni benden aldı. bankodaki arkadaşa derdimi anlatıyorum, yüzüme öyle bir bakıyor ki sanki telefonu bilerek ben bozmuşum, sanki geceleri gizlice çekiçle ekrana vurmuşum.

    bana 1 saatte hallolur dedikleri işlem için tam 4 saat bekletilince içimdeki sabır taşı çat diye ortadan ikiye ayrıldı tabi. hayır bir de çıkışta "memnun kaldınız mı" diye sormuyorlar mı, o an gözüm karardı, saçımı başımı yolasım geldi ama hanımlığımdan ödün vermedim yine de. bir daha kapısından geçersem ne olayım, gerçekten insana hayatı sorgulatıyorlar.