izmir e taşınıp huzur bulacağını sanmak

o kafanızdaki yavaş şehir romantizmi tam tdıbına on beş gün sürüyor, sonra her sabah bugün hangi palmiyenin altında sinir krizi geçirsem diye uyanıyorsunuz. nemden o canım saçlarım resmen tiftik battaniyeye döndü, saatlerce uğraştığım makyajım daha sokağa bile çıkmadan yanaklarımdan eriyip gidiyor. boyoz yiyip kordonda yürürüm hayalleriyle gelip kendini gevrek kuyruğunda acımasız teyzelerle dirsek savaşı yaparken bulmak dünyanın en büyük trajedisi falan olabilir. aklınız varsa oturun o metropolünüzde kızlar, ben yandım siz yanmayın.