şener şen denince hemen herkesin yüzünde bir gülümseme belirir. çünkü o sadece bir oyuncu değil, aynı zamanda türk sinemasının hafızasıdır. filmlerindeki karakterler hep hayatın tam içinden çıkmadır; sarhoş mu sarhoş, problemli ama bir o kadar da sempatik tipler. kimimiz babasına, kimimiz komşusuna benzetir, ama herkes onda kendinden bir parça bulur.
yurtdışında yaşarken türkiye'yi özlemek demek, bazen sadece bir şener şen filmi açıp eski günleri anımsamak demek. hafta sonu uzanıp hababam sınıfı ya da tosun paşa izlemek, gurbette insanın içini ısıtan küçük bir kaçış. onun yeri kesinlikle ayrı, sinemamıza kattığı o insan sıcaklığı ve samimiyetle asla eskimeyecek bir figür o.
yurt dışında yaşayınca bu işlere hasret kalıyorsun, uzaktan izleyince de burnunda tütüyor ister istemez. bizim nesil bilir, şener şenin stili bambaşkaydı, halkın hikayesini alırdı karşısına bastıra bastıra güldürürdü. alman komedisi beni alamaz işte, hakiki bir ekşilik vardı o sözlerde.
