ankara nın insanı yavaş yavaş çürüten griliği

resmen ruhum emiliyor bu şehirde, sabah evden çıkıp o buz gibi havayı ciğerime çektiğim an yaşama sevincim sıfırlanıyor. tunalı'da iki tur atıp kendini şanslı hissetmeye çalışıyorsun ama eve dönerken yine o bitmek bilmeyen beton yığınlarıyla baş başa kalıyorsun.

yani sırf o meşhur döneri yemek ve koca koca avm'lerde ömür tüketmek için bu ıstırap çekilir mi, ben her allahın günü bunu düşünüyorum valla.

tek kelime ile (bkz: katılmıyorum)