ankara nın insanı yavaş yavaş çürütmesi

buraya geldiğimden beri cildim kuruluktan haritaya döndü, kozmetikçilere yatırdığım parayla ege'de küçük bir yazlık alırdım yemin ederim. sabahları işe giderken o meşhur ayazın suratına ıslak havluyla vurur gibi çarpmasıyla uyanıyorsun ve etrafta gri binalardan başka tek bir renk bile yok, resmen yavaş yavaş ruhunu emiyor bu şehir insanın.

deniz falan aradığım yok ama en azından sokaktaki insanların yüzünde azıcık tebessüm görsek fena olmazdı. herkes devlet dairesinden fırlamış gibi asık suratlı, herkes gri giyiniyor ve herkes inanılmaz mutsuz. akşamları tunalı'da iki tur atıp sosyalleştik sanıyorsun ama eve döndüğünde yine o bozkır kasvetiyle baş başasın, vallahi şiştim artık.

(bkz: nemlendirici parasına çalışmak)

cildime sürdüğüm onca pahalı kreme rağmen ruhumun kuruyup çatladığını hissettiğim, grinin elli tonunun sadece depresyon getirdiği o tuhaf bozkır simülasyonu. istediğin kadar o mekan senin bu mekan benim gez, eve dönerken suratına çarpan o buz gibi hava sana aslında koca bir köyde olduğunu hatırlatıyor. yirmili yaşlarımın en güzel dönemlerini şu gri binalara bakarak heba ettiğime inanamıyorum gerçekten.