bim e gelen stanley benzeri termos

sabahın nurunda kapıya dikildim, içerideki o sessiz gerginliği size anlatamam, sanki termos almaya değil de miras bölüşmeye gelmişiz gibi herkes birbirini süzüyor. kepenkler açılır açılmaz en öndeki teyze nasıl bir depar attıysa artık, ben daha reyonu göremeden sepeti talan etti.

elimde kala kala o yamuk duran baharatlık kaldı, onu da sırf o kadar bekledim bari boş dönmeyeyim diye hırs yapıp aldım. eve geldim kapağı bile zor kapanıyor, şu çektiğim izdihama değse cidden içim yanmayacak.

(bkz: bim kapısında açılış bekleme rezaleti)