en ufak tıkırtıda avizeye kilitlenen insan

ya inanın artık akıl sağlığımı kaybetmek üzereyim. üst katın kedisi koltuktan atlasa yataktan fırlayıp vestiyerin altındaki yaşam üçgenine dalıyorum. öyle bir psikoloji ki bu, saçımı kuruturken fön makinesinin titreşimini bile artçı sanıp banyoda şampuan köpükleriyle dua etmeye başlıyorum. deneyimsözlük ahalisi anlar mı beni bilmem ama telefonda sayfayı kaydırırken ekran hafif takılsa bile yüreğim ağzıma geliyor.

abartmıyorum, geçen gece sırf deprem çantama daha hızlı ulaşayım diye antrede peluş sabahlığımla ve spor ayakkabılarımla uyudum. arkadaşlarım bana gülüp dalga geçiyor ama ben o sallantıyı hazırlıksız hissetmektense panikten çıldırmayı tercih ederim. bir de bana paranoyaksın diyorlar, yahu siz salondaki o devasa kristal avizeye bakmadan beş dakika boyunca o koltukta nasıl huzurla oturabiliyorsunuz cidden sinir oluyorum.