gece 3 te gelen anlamsız temizlik perileri

yine beni benden alan, ruhumu çekip yerine cif reklamındaki o takıntılı teyzenin hırsını koyan o lanet saat dilimindeyiz. herkes mışıl mışıl uyurken, benim içimde yükselen 'kalk salonun perdelerini sök yıka' dürtüsüyle savaşma şeklim gerçekten takdire şayan. yanımda yatan beyimiz de sanki rüyasında senfoni orkestrası yönetiyor, o horultu değil bildiğin bir başkaldırı, resmen benim uykusuzluğuma nispet yapıyor.

göz altlarımda oluşan morluklarla yakında panda gibi gezmeye başlayacağım o kesinleşti. biraz daha yatakta dönüp durursam yorganı komple camdan aşağı atıp, mutfaktaki baharat kavanozlarını boy sırasına dizmeye gideceğim. bu enerji gündüz gelse dünyayı kurtarırım ama gece gelince sadece alt komşuyu delirtme potansiyelim artıyor.