haksız olduğu halde üste çıkan patron

sabah sabah tüm çakralarımı kapatmama sebep olan, ego yumağına dönmüş şahıstır. hayır o kadar emin konuşuyor ki insan bi' anlığına "acaba ben mi delirdim" diye kendini sorguluyor. ama yok yani, resmen gözümün içine baka baka siyah dediği şeye beş dakika sonra beyaz dedi. o özgüveni nerden satın alıyoruz acaba, ben de istiyorum biraz.

en sonunda he diyip geçtim çünkü laf anlatmaya çalışmak duvara konuşmaktan farksız. gidip kendime en sertinden bir kahve alacağım, yoksa sinirden ağlayarak tuvalete kilitlicem kendimi.

(bkz: kurumsal hayattan nefret etme sebepleri)