istanbulda yaşamak gerçekten zor mu

otuz bir yaşındayım ve bu şehirde gün geçtikçe daha çok yoruluyorum, sanki her sabah toplu taşımada biraz daha az yer buluyorum kendime. yine de ayrılmayı düşündüğüm her seferde, sokakta tanımadığın birinin omzuna çarptığı halde hiçbir şey demeden yürüyüşünü seviyorum galiba.

zor tabii, hele ki her gün kalabalıkta kendine yer açmaya çalışırken insan iyice yoruluyor; ama bazen de bir vapurda oturup şehri izlerken her şeye rağmen burada olduğum için minnet duyuyorum. iki tarafı da yaşıyorsun işte, sabah isyan akşam sevgi.