kedi sahiplendikten sonra köleliği kabullenmek

eve minnak bir tüy yumağı getirdim sanıyordum ama meğerse evin tapusunu üstüne yapmam gerekiyormuş da haberim yokmuş. sabahın köründe yüzüme patilerini yapıştırıp beni uyandırdığında tamam paşam hemen mamanı veriyorum diye koştururken buluyorum kendimi. hani ben alfa kadındım, hani kuralları ben koyardım? hepsi o yeşil gözleri kocaman açıp miyavlayana kadarmış.

insan ilişkilerimde bu kadar alttan alsam şu an evli mutlu çocukluydum muhtemelen. triplerini çekmekten ciğerim soldu ama beyefendi lütfedip kucağıma yatınca dünyalar benim oluyor. toksik ilişkinin kralını yaşıyoruz resmen, akıl fikir dilerim kendime.
(bkz: stokholm sendromu)