kuaförde beğenmediği saça bayıldım demek

o koltuğa oturduğum an kalbim ağzımda atıyor resmen. adama sadece kırıkları al demişim ama o gitmiş beni başkasına çevirmiş, aynada kendime bakarken içimden çığlıklar atıyorum ama ağzımdan çıkan tek şey "harika oldu ellerinize sağlık" yalanı. eve gidene kadar camlara yansıyan o korkunç görüntüye bakmamak için verdiğim mücadeleyi bordo bereliler vermemiştir.

işin kötüsü bir de üzerine bahşiş verip çıkıyorum, resmen kendi paramla rezil olma seviyem arşa çıkmış durumda. bu anksiyete yüzünden ömrüm boyunca istemediğim saçlarla, istemediğim ortamlarda saksı gibi gülümseyerek gezicem galiba, şaka gibi gerçekten.

(bkz: people pleaser olmanın dayanılmaz ağırlığı)