terapistin her şeye hımmm demesi

dünyanın parasını bayılıp karşılığında sadece o derin ve manidar nidasını satın aldığım durum. ben orada ciğerimi söküp masaya koyuyorum, çocukluğuma inip bütün sülalemi ifşa ediyorum, beyefendi sanki akşam ne yemek yiyeceğini düşünür gibi suratıma bakıp sadece ses çıkarıyor. ulan o ses için mi ben kredi kartı limitimi zorluyorum. hani bari "çok haklısın", "vay be neler çekmişsin" falan de de egomuz okşansın. yok, adam heykel gibi.

bazen sırf tepki versin diye olayları köpürtüyorum, drama kraliçesi modunu sonuna kadar açıyorum, yok anam yok. duvarla konuşsam yankı yapar, bunda o da yok. en son dayanamayıp suratına bağıra çağıra soracağım derdin ne diye ama sürem doldu deyip kapıyı gösterecek diye korkuyorum. neyse haftaya yine gidip o sesi duymak için koşa koşa gideceğim, akıllanmam ben.