thy uçağında domates suyu içen elit kitle

uçakta basınca maruz kalınca o kıpkırmızı, tuzlu su nasıl oluyor da dünyanın en lezzetli iksirine dönüşüyor anlamıyorum. resmen yan koltuktaki amcayla birlikte michelin yıldızlı restoranda tadım menüsü deniyor gibi hissediyoruz kendimizi. sanki o suyu içince ekonomi sınıfından business'a terfi ediyoruz ruhsal olarak, öyle bir ciddiyet, öyle bir gurme havası.

ama o daracık koltukta bacaklarım uyuşurken elimde plastik bardakla aristokratçılık oynamak da ayrı bir ironi. hostes hanımın yüzüne bakıyorum, o bana bakıyor, ikimiz de bu tiyatronun farkındayız ama ses etmiyoruz. yine de o tuzlu suyu hüpletirken hissettiğim sahte zenginliği hiçbir şeye değişmem.